Tuesday, January 17, 2017

"ஆண்கள் உடல்அரசியலைப் பேசலாம் என்றால்,பெண்கள் ஏன் உடலரசியலைப் பாடக்கூடாது"?-புஷ்பராணி சிதம்பரி – பிரான்ஸ்.

ஈழத்தின் வடபுலத்தில்  மயிலிட்டிக் கிராமத்தைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டு தற்பொழுது பிரான்ஸில் வசித்து வரும்  புஷ்பராணி, தமிழ் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஆரம்பகால  அமைப்புகளான தமிழ் இளைஞர் பேரவையிலும்,அதன் பின்னர் தமிழ் ஈழ விடுதலை இயக்கத்திலும் (TLO) இயங்கிய பெண்போராளி ஆவார். அத்துடன் இவர் தமிழ் இளைஞர் பேரவையின் மகளிர் பிரிவுக்கு  அமைப்பாளராக இருந்திருக்கின்றார். ஆயுதம் தாங்கிய தமிழ் ஈழத்தேசியவிடுதலைப்  போராட்ட வரலாறில் முதன் முதலாகச்  சிறை சென்ற இரு பெண்போராளிகளில் ஒருவராக எம்மிடையே அடையாளப்படுத்துள்ளார். இவர் பல்வேறு தளங்களில் இருந்தவர்களுடனும், அன்றிருந்த தமிழ் ஈழத்தேசிய விடுதலைப்போராட்ட  இயக்கங்களின் தலைமைப் பொறுப்புகளில் இருந்தவர்களுடனும், அவர்கள் அந்தப் பொறுப்புகளுக்கு வருவதற்கு முன்பாகவே அவர்களுடன் ஒன்றிணைந்து  தமிழீழ விடுதலைப்போராட்டத்தில் ஓர் சக போராளியாக இருந்திருக்கின்றார். இந்த விடுதலைப்போராட்டத்தில்  பலவிதமான சித்திரவதைகளையும் சாதியரீதியாக  ஒடுக்குமுறையையும் சந்தித்தவர் புஷ்பராணி சிதம்பரி. அன்றைய காலகட்டத்தில் இருந்த சாத்வீகப்  போராட்டத்தில் நம்பிக்கை இழந்த இளைய தலைமுறையினருடன் இவர் ஆயுதப்  போராட்டத்தினாலேயே எமக்குத் தீர்வு உண்டு என்று அப்பொழுதே எண்ணத்தொடங்கியவர். அண்மையில் இவரால் தமிழ் எழுத்துப் பரப்புக்கு "அகாலம் " என்ற நூல் எமக்கு கிடைத்துள்ளது. ஜீவநதி வாசகர்களுக்காக புஸ்பராணியுடன் நான் கண்ட நேர்காணல் இது.

கோமகன் 












000000000000000000000000000000000

உங்களைப்பற்றி  சிறிது சொல்லுங்கள் ......?

என்னைப்பற்றிச் சொல்லப் பெரிதாக எதுவும்  இருப்பதாகத்  தெரியவில்லை. பொதுவாகச்  சொல்லவேண்டுமென்றால், மற்றவர்களுக்காக எதையும் சமரசம் செய்வதில் எனக்கு எப்போதும்  உடன்பாடு இருந்ததில்லை. இது எனது பிறவிக்குணம் என்றே நினைக்கின்றேன். நான் படிக்கும் காலத்திலேயே இதை  என்னால் உணரமுடிந்தது. முகத்துக்காக எதையும்  செய்வதையும்,பேசுவதையும்  வெறுக்கிறேன். நான் நானாக இருப்பதையே விரும்புகின்றேன். 

உங்கள் இளமைக்காலம் எப்படி இருந்தது?

என்  இளமைக்காலம் அதியற்புதமானது. மூன்று அண்ணன்களுக்குப்பின்  மூத்த பெண் பிள்ளையாகப்  பிறந்ததால்  ஒரு  மகாராணிபோலவே  சீராட்டிவளர்க்கப்பட்டேன், வளர்ந்தேன். வீடு  நிறையச் சகோதர  சகோதரிகளுடன் கலகலப்பாகவே எங்கள்வீடு  எப்போதுமிருக்கும். எமது  இரசனைகள் ஒன்று போலவே  இருந்ததால்  நண்பர்கள் போலவே உல்லாசமாக வாழ்ந்தோம். அரசியல் எம்வாழ்வில்  குறுக்கிடும்  வரை கவலைகள் ஏதும் நெருங்கிட அஞ்சும்  மகிழ்ச்சியின்  வடிவமாகவே நாம் வாழ்ந்தோம்.

எனது  பிறந்த ஊரான மயிலிட்டி  மீன்பிடிப்போர் சமூகத்தால் நிறைந்தது. எமது அயலவர் மத்தியில் எனது குடும்பம்  மட்டும் தனி  நளக்குடியாக இருந்ததால்  சிலரோடு போராடியே வாழவேண்டியிருந்தது. யாருக்கும் தலைவணங்காத போராட்டக் குணம் எமது  இரத்தத்திலேயே உறைந்திருந்ததால் எதுவுமே எமக்குப்  பெரிதாகத் தெரியவில்லை. எனது  தந்தையும், இரண்டு அண்ணன்களும்  புகையிரததிணைக்களத்தில் உத்தியோகம்  பார்த்ததாலும்எமக்கென்று வீடுவாசல்காணியெல்லாம்  இருந்ததாலும் எம்மை எவராலும் எதுவும் செய்ய  முடியவில்லை. எம்மை எதிர்த்தவர்களோடு மல்லுக்கட்டுவதிலும்  நாம் பின்நின்றது  கிடையாது. உயிர் ஒரு  முறைதான்போகும் என்பதை என்பெற்றோரிடம் இருந்து மனதில் பதித்து வளர்ந்தோம்.

எழுத்து எப்படியாக உங்களிடம் சரணடைந்தது?

மிகச்சின்ன வயதிலிருந்தே புத்தகங்கள் வாசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன்.  எங்கு  யார் வீட்டுக்குப் போனாலும் என் கண்கள் புத்தகங்களையேதேடும் படிக்கும் காலத்தில் வீட்டுப்பாடங்கள் செய்து முடித்தவுடன், புத்தகங்களுக்குள் மறைத்து வைத்துக் கதைப்புத்தகங்கள் படிப்பேன்.படிக்கிறபிள்ளை கதைப்புத்தகம்  படிக்கக் கூடாது என்பது   வீட்டில்  எழுதாத   சட்டம். மிக வேகமாகப் புத்தகங்களைப் படித்து முடித்து  விடுவேன். என்வாசிப்புப் பசி அகோரமாயிருந்ததால்  கிடைப்பவற்றையெல்லாம்  படித்தேன். கொஞ்சம்  வளர்ந்தபின் என் அண்ணன்  தியாகராஜாவே  நிறையப் புத்தகங்கள்  கொண்டுவந்து   தருவார். புத்தகங்களைப்  படித்துவிட்டுப்  பத்திரமாகத்  திருப்பிக்கொடுப்பதால்  எனக்குத் தொடர்ந்து புத்தகங்கள் இரவலாகக் கிடைத்துக்கொண்டேயிருந்தன.
வாண்டுமாமாவிலிருந்து, கல்கி, மு.வரதராசன், நா. பார்த்தசாரதி, சாண்டில்யன், அகிலன், புதுமைப்பித்தன்  என்று  எல்லோரின் நூல்களையும் படித்தேன்.  எனது சகோதரன் புஷ்பராஜா ஜெயகாந்தனின் நூல்களை  அறிமுகப்படுத்தினார்.  அதன்பின் ஜெயகாந்தனின் எழுத்துக்களால் வசீகரிக்கப் பட்டேன். வாசிப்பு என்  மூச்சாகிவிட்டது. எந்த  இரைச்சலின் மத்தியிலும் என்னால் வாசிக்க  முடிகின்றது. இந்த வாசிப்புத்தான்   என்னையறியாமலே என்னை  எழுதத்தூண்டியது.

உங்கள் ஆரம்பகாலப் புலப்பெயர்வு அனுபவங்கள் எப்படியாக இருந்தன ? அப்பொழுது ஓர் பெண்ணாக எந்தவிதமான சவால்களை சந்தித்தீர்கள்?

ஆரம்பகாலப் புலம்பெயர் அனுபவங்கள் எல்லோருக்கும் ஒரேமாதிரித்தான் இருந்திருக்கும் என்று  நம்புகின்றேன்.  பிறந்துவளர்ந்து கொண்டாடிய  சொந்தமண்ணை விட்டுப்பிரிந்து  பிரான்சுக்கு  வந்தபோது   அடைந்த   துயரத்தையும், இந்தமண்ணோடும்  இதன்இயல்புகளோடும்  உறவாடப் பின்வாங்கிய   மனவுணர்வுகளை எழுத்துக்களில் வர்ணிப்பது கடினம். வந்தபுதிதில் தூக்கம்மறந்து, துயர்கொண்டு அழுத நாட்களை எப்படி மறக்கமுடியும்? ஊரைத் தொலைத்து, உறவுகளைப் பிரிந்து. இன்னும் எத்தனையை நினைத்து அழுதிருக்கின்றேன். இன்னும் அவை கனவுகளாக  என்னைத் துரத்திக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

ஒருபெண்ணாக, என்கணவனாக இருந்தவனின் குரூரகுணங்களைச் சமாளிப்பதுதான், அப்போது எனக்குப்  பெரும்சவாலாகவிருந்தது. புலம்பெயர்ந்த  இடத்தில் பெண்ணின் இனசனத்தால், தன்னை எதுவும்  செய்யமுடியாது என்ற  ஆணவம் கொண்டு மனைவிமாரைக் கொடுமைப்படுத்தும் சம்பவங்கள் இன்னும்   நடந்துகொண்டுதானிருக்கின்றன.

இளைஞர் பேரவையினுடனான தொடர்புகள் எப்படியாக ஏற்பட்டது?

தமிழ் இளைஞர்பேரவையை  ஆரம்பிக்கும் ஏற்பாடுகளில்  என்சகோதரன்  புஷ்பராஜாவும் , அவரது   தோழர்களும்  முனைந்திருந்த போது, என்னிடம்  எல்லா  விபரங்களையும்  சொல்லுவார். வரதராஜப் பெருமாள்பிரான்சிஸ் (கி.பி. அரவிந்தன்) என்று  அனைத்துப்  பெயர்களும் அவர்களைச் சந்திப்பதற்கு  முன்னரே  புஷ்பராஜா மூலம் எனக்குத்தெரிந்திருந்தது.  பத்மநாபாவை  எனக்கு ஏற்கனவே  தெரியும். எனது அதிதீவிர ஆர்வம்  இளைஞர்பேரவையுடன் என்னையும் ஒன்றாக இணைத்துஅதில்  ஒருத்தியாக  நானும் இயங்கினேன். 

அன்றைய காலகட்டத்தில் உங்கள் அரசியல் முன்னெடுப்புகள் எப்படியாக இருந்தன?

அரசியல்  வேலைத்திட்டங்கள்  மூலம் மக்களைச்சந்தித்து அவர்கள்  பலத்தைத்  திரட்டி அதன்பின்னர், ஆயுதப்  போராட்டத்தைக் கட்டிஎழுப்புவதே  இளைஞர்பேரவையின் நோக்கமாயிருந்தது. மக்களோடு உரையாடிக்  கருத்தரங்குகள் வைத்து ஊரூராக அலைந்தோம், இளைஞர்களை அவர்களின் விருப்போடு எம்மோடு  இணைத்தோம். யாரையும் பலவந்தமாக இயக்கத்தில் சேர்த்தது  கிடையாது. இளைஞர்கள் என்ற  பதத்துக்குள்  பெண்களும்  அடங்குகின்றனர்.

அப்பொழுது உங்களுடன் யார் யார் எல்லாம் ஒன்றிணைந்தார்கள்?

இதில் பெண்களை முன்நிலைப்படுத்தவே  விரும்புகின்றேன். பெண்கள் பொதுவெளியில்  வந்து  இயங்கப்  பெரிதும்  தயங்கிய காலமது. கல்யாணி, பத்மினி, டொரத்தி, திலகமணி, திலகவதி, ஊர்மிளா, ஆனந்தராணி  (இவர்கள்  மூவரும்  இளைஞர்  பேரவையின் கொழும்புக் கிளையில்  இயங்கியவர்கள்.) சாந்த, கனகராண, தேவாஅக்கா, பகவதி, கீதாஞ்சலி, சங்கானையம்மா, நவம்அன்ரி, குலம்அக்கா, பாப்பாஅக்கா, செல்வராணி, போன்று  இன்னும்  பலபெண்கள்.

இனி  ஆண்களைப் பார்ப்போம். புஷ்பராஜா, வரதராஜப் பெருமாள், பிரான்சிஸ், பத்மநாபா, சந்திரமோகன், திருஞானம், பீட்டர்பொன்கலன், கமிலஸ், நடேசானந்தம், உமா மகேஸ்வரன், ரகுபதி பாலசிறீதரன் ,சந்திரமோகன், திருஞானம், அன்னலிங்கம் என்று பட்டியல் நீள்கின்றது. பின்நாட்களில் இவர்களில் பலர் பல்வேறு  திசைகளில்  பயணித்து விட்டனர்.

மறைந்த மங்கையர்க்கரசி அமிர்தலிங்கத்துடனான தொடர்புகள் எப்படியாக ஏற்பட்டன?

மங்கையற்கரசியக்காவை  நிறையக்  கூட் டங்களில்  முதலில் பார்த்திருக்கின்றேன். முதன்முதலாக  யாழ்  முற்றவெளியில் தமிழர் கூட் டணியினரால்  நடத்தப்பட்ட  உண்ணாவிரத  நிகழ்வின் போதுதான் அவருடன் அருகமர்ந்து பேசும் வாய்ப்புக்கிடைத்தது. பின்னர் எங்கள் தொடர்புகள் நெருக்கமாயின. அவருடன் பல மேடைகளில் ஒன்றாகப் பேசியிருக்கிறேன். பின்நாட்களில் எமக்கும் (இளைஞர்  பேரவைக்கும்) கூட்டணியினருக்குமான முரண் பாடுகள், வாக்குவாதங்கள் கசப்புநிலையை  உருவாக்கினாலும் எதிரிகளாக நாம் மாறியது கிடையாது. கொலைவெறியில் யாரும் அலைந்ததுமில்லை.

புலோலி வங்கிக்கொள்ளை சம்பந்தமாக தமிழ்ஈழவிடுதலை இயக்கமாக (TLO ) அப்போதிருந்த நாம் கைது  செய்யப்பட்டுச்  சிறையிருந்தபோது, எமக்காக  வாதாடிய  சிவசிதம்பரம், கரிகாலன் ஆகியோரை  ஏற்பாடு   செய்தவர்கள் திரு.அமிர்தலிங்கம் அவர்களும், மங்கையர்க்கரசியக்காவுமே.  
எனது   குடும்பத்தினருடன் அவர் இறக்கும்வரை அன்பாகவே இருந்தார்.  எனது சகோதரன் புஷ்பராஜாவின்  10ஆவது  நினைவுதினக்  கூட் டத்தில் மங்கையர்க்கரசி அக்காவும்  பேசுவதாக   இருந்தார். ஆனால் அதற்கு  முன்  மரணம் அவரைச் சூழ்ந்துவிட் டது. இலண்டனில்  நடந்த அவரின் இறுதிநிகழ்வுகளிலும்  கலந்து கொண்டேன்.  

எனது அறிவுக்கு எட்டியவகையில்,தமிழர் தேசியவிடுதலைப்போராட்டத்தை முன்னெடுத்த ஆரம்பகர்த்தாக்களில் நீங்களும்  இன்னும்  பலபெண்களும்  இருந்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் உங்களுக்கும் முன்பே 1969 ஆம் ஆண்டில் மட்டுவில் பன்றித்தலைச்சி அம்மன் கோவிலில் கைக்குண்டு வீசிய கம்யூனிஸ் புரட்சிகர அமைப்பின் பெண்போராளி  செல்லக்கிளியும், சங்கானையை சேர்ந்த  மகேஸ்வரியும் முதல்  பெண்போராளிகளாக இருந்திருக்கின்றனர் என்று பத்திரிகைக் குறிப்பொன்றின் மூலம்  அறிய முடிந்தது . இது பற்றி .........?

1969 ம் ஆண்டு  மட்டுவில்  பன்றித் தலைச்சி  அம்மன்  கோவிலில்  கைக்குண்டு  வீசிய கம்யூனிஸ்ட் புரட்சிகர அமைப்பின்  பெண்போராளிகள்  செல்லக்கிளியும்மகேஸ்வரியும் சாதியத்துக்கு எதிராகப்  போராடியவர்கள். நாம் தேசிய இனப்பிரச்னைக்காகவே  போராடியவர்கள். அவர்களின் நோக்கமும் , எமது  கொள்கைகளும் ஒன்றல்ல. அவர்களோடு  எங்களை ஒன்றாகக்  கலந்து குழப்பாதீர்கள். குறிப்பாகத் தேசிய  இனப்பிரச்சனைதான் எம்முன்னே கூர்மையாகத்  தெரிந்தது. இனவிடுதலையூடாக சாதியப்  பிரச்சினை உள்ளிட்ட  எல்லாவற்றையும் ஒழிக்கலாம்  என்று கனவு கண்டோம், நம்பினோம்.

இந்து கோவில்களில் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள்  என்று கருதப்படுவோர்  நுழைவது  கடுமையாகக்  கடைபிடிக்கப்பட்ட  காலமது. இப்படியான கோவில்கள் எங்களுக்குத் தேவையில்லை என்ற  என்தந்தையின் கருத்தை என்வீட்டில் எல்லோரும் பின்பற்றினோம்.  உணவுவிடுதிகளில் வெளியில்  நின்று  சாப்பிடுவதையும், கிளாசில் தேநீர் அருந்துவது போன்றவற்றையும்  என்குடும்பத்தார் கடுமையாக  நிராகரித்தனர்.  இதுவே ஒருவிததீண்டாமை  ஒழிப்பு  இயக்கம்  போன்றதுதான்.  சாதிவெறிபிடித்த இந்துமதக்  கொள்கைகளை அடியோடு வெறுத்து  வெறுத்தே கடவுள்  மறுப்புக்கொள்கை  என்னை முழுதாக ஆட்கொண்டு விட்டது.

உங்கள் சிறை அனுபவம் எப்படியாக இருந்தது?

என்  சிறையனுபவம்   மறக்கமுடியாதது.  யாழ்  கிங்ஸ்ஹவுசில் வைத்து  நடந்த  பயங்கரச் சித்திரவதைப்  படலங்கள் முடிந்தபின்  கொழும்பு வெலிக்கடைச்சிறைக்கு அனுப்பப்பட்டோம்.  பலதரப்பட்ட  பெண்களோடு   பழகும்  அருமையான   வாய்ப்புக்  கிடைத்தது.  அவை இனிமையான பரவச நினைவுகள்.  இன,மத,மொழி கலந்த  உன்னதமான சூழலை அங்குதான் கண்டேன். திருடியவர்கள், பாலியல்தொழிலாளிகள், கொலைசெய்தவர்கள், அரசாங்கமோசடிகள் செய்தவர்கள் என்று  பலவிதமான பெண்கள் அங்கிருந்தார்கள். சிலர் தண்டனை  பெற்றவர்கள், வேறுசிலர் விசாரணைமுடியாத  விளக்கமறியல் கைதிகள். இதில்  நிறையப்பேர்   பிணையெடுக்க  ஆளும்பணமுமின்றி வருடக்கணக்காக வாடியவர்கள். இது மிகப்பெரியசோகமாகும்.

எங்களைப்  போலவே  அரசியல்கைதிகளாகவிருந்த  புத்தகோறளை சந்திராபெரேரா, ரோகிணி, கீதாஞ்சலி, மோனிக்கா, சுமணாநங்கி  ஆகியோரும் அரசியல்  தடுப்புக்காவல் கைதிகளுக்கென்று  ஒதுக்கப்பட் ட  நீண்ட   வரிசை கொண்டஅறைகளில் (செல்) எங்களோடு  பக்கமாக  இருந்தனர். இவர்களோடு தான்  நிறையப் பழகினோம்.  அப்போது  என்னோடும், கல்யாணியோடும்  என்தங்கை  ஜீவரட்ணராணியும்  இருந்தாள். அவள்  மூன்று  மாதங்களின்பின்  விடுதலை  செய்யப் பட்டாள்.  நானும் , கல்யாணியும்  தொடர்ந்திருந்தோம். மேலே   குறிப்பிட்ட  சேகுவேரா இயக்கத்தைச்  சேர்ந்த  சிங்களத் தோழிகளின் ஆழமான அன்பை  என்னால்  இன்னும்  மறக்கமுடியவில்லை. இதுபற்றியெல்லாம்  விரிவாக  என் ''அகாலம்''நூலில்   குறிப்பிட்டுள்ளேன்.  இவர்களை   மீண்டும்   சந்திக்க முடியாதா என்ற  ஏக்கம் நெஞ்சைத்  துளைக்கின்றது.  இவர்கள் எல்லோருமே என் மனதிலே இன்னும்  நீடிக்கின்றனர்.

சிறைச்சூழலில் வாசிப்பது, எழுதுவது போன்றவற்றுக்கு  இடையூறற்ற  தெளிவான இடம் இருந்தது. நிறைய  வாசிக்கவும் எழுதவும் முடிந்தது. சிறைப்பிரிவின் தலைமையதிகாரி  சைமன்சில்வாவின் அன்புமிகுந்த முயற்சியால்  தமிழ்நூல்களும், பத்திரிகைகளும்  தாராளமாகக்  கிடைத்தன. சிங்கள இனத்தவரான இந்த   அதிகாரியின் அன்பும், கனிவும்  மனிதாபிமானமும்  காலத்துக்கும்  மறக்கமுடியாது.  இவரைப் பற்றி அப்போது ஆண்கள்பிரிவில்  சிறையிருந்த  கவிஞர் காசியானந்தன்  புகழ்ந்து  கவிதை  பாடியிருக்கின்றார். அரசியல் கைதிகளான எங்களுக்கு விசேட உணவுகளே (பால் ,பழம் உட்பட)  வழங்கப்பட்டன.  இந்தச் சிறைவாழ்க்கையை எனக்குக்கிடைத்த  பொன்னான ஞாபகங்களோடு   பொத்தி  வைத்திருக்கின்றேன்.  

விமர்சனங்களுக்கப்பால் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் பெண்போராளிகள் பற்றிய உங்கள் பார்வை எப்படியாக இருக்கின்றது?

தமிழ்ஈழ விடுதலைப் புலிப்  பெண்போராளிகள் மீதான என்பார்வை  ஒருபுறம்  இருக்கட்டும்.  எமது  தமிழ்ச் சமூகத்தின்  நோக்கு எத்தகையது  என்பது  எனக்குத் தெரியும்.  தம்மை  முழுதாக அர்ப்பணித்துப் போராட முன் வந்த பெண்களை  எப்படியெல்லாம் தூற்றி  வசை பாடுவார்கள்  என்பதும்  அறிந்தவள் நான்.  இங்கும் எம் கேடுகெட்ட  சமூகத்தின்  பாலியல் கண்ணோட்டம் தான்  முன்னுக்கு  நிற்கும்.  உயிர் தப்பி இன்று வாழ்வோடு  போராடிக்  கொண்டிருக்கும்  பழைய  போராளிப்  பெண்களை  மதித்துக்  கைகூப்புவோர்   இங்கு  எவருமில்லை.  முன்னாள்  ஆண்போராளிகளும்  இதில்  அடங்குவர்.  எந்த  இயக்கத்துக்காகப்   போராடியவர்கள்  என்றாலும்  அந்த வீராங்கனைகள்  என்றும்  வணக்கத்துக்கு   உரியவர்களே. அவர்கள்   உன்னதமானவர்கள்.

"அகாலம் " எழுதவேண்டிய அத்தியாவசியம் எப்படியாக ஏற்பட்டது?

எனது   சகோதரனின் ,''ஈழப்  போராட்டத்தில்  எனது  சாட்சியம் ''நூல்  வந்தபின் பலரும்  என்னிடம், எனது  அரசியல்  அனுபவங்களையும்  எழுதும்படி  தூண்டிக் கொண்டேயிருந்தனர். அதில் ஷோபாசக்தி, அசோக், விஜி, எனதுதங்கை  நவரட்ணராணிஎனதுதம்பி  வரதன் ஆகியோர்  குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்.  எமது   போராட்ட  வரலாறுகளும்ஆரம்பப்  போராளிகளும்  பின்னாளில்   வந்தவர்களால்   மறைக்கப்பட்டதும்  இன்னோர் முக்கிய காரணம்.  எனக்குத் தெரிந்தவற்றையும்என்னோடு   இயங்கியவர்கள்என்அனுபவங்கள் என்று  ஓரளவு  எழுதியுள்ளேன்.  இன்னும்  எழுத  எவ்வளவோ  இருக்கு. 

அகாலத்தின்  பின் அல்லது முன் உங்கள் எழுத்துக்கள் என்ன காரணத்துக்காக ஆவணப்படுத்தப்படவில்லை?

ஊரில்  இருக்கும் போது நிறைய எழுதியிருக்கின்றேன். எழுதிய எல்லாவற்றையும் அச்சில் பதிக்கும்  வாய்ப்புக்களோஅறிமுகங்களோ அப்போது  எனக்குப்  பெரிதாகக்  கிடைக்கவில்லை.  சுதந்திரன் ஆசியர்  கோவை  மகேசனின்  பழக்கம்  கூட்டங்களில்  கண்டு கிடைத்ததால் என்கட்டுரைகள்  மலரரசி' என்ற  பெயரில்  சுதந்திரனில் தொடர்ந்து  வெளியாகின.  செய்தி, ‘லண்டன்முரசுபோன்றவற்றிலும்  இலங்கை  வானொலியிலும்  என்படைப்புக்கள்   இடம்பெற்றன.
திருமண  வாழ்க்கையில்  ஏற்பட் ட  மனவுளைச்சலால்  என்எழுத்துக்கள்  இருபது வருடங்களுக்கு  மேல்  நின்றுவிட்டன. இப்போது  மீண்டும்  எழுத  ஆரம்பித்துள்ளேன்.  இந்த  நாட்டின் இயந்திர ஓட்ட  வாழ்க்கையில்  நின்று  ஆறஅமர எழுதுவது  கொஞ்சம்  சிரமமாயிருக்கின்றது.  ஆனாலும், சிறு கதைகள்கட்டுரைகள்புத்தக மதிப்பீடுகள் என்று  வெளிவந்திருக்கின்றன. இப்போது  என்கதையின்  ஒரு  பகுதியை  எழுதிக் கொண்டிருக்கின்றேன்.  மனதுக்குள்  நிறைய  எழுதுவதற்கு  ஓடிக்கொண்டேயிருக்கின்றன. நேரத்தை விரட்டி எழுத வேண்டும்.  மேலும்பெரிய  ஆய்வாளர், கட்டுரையாளர் மு. நித்தியானந்தனின் 'கூலித்தமிழ்' மட்டும் தானே  நூலாக  வெளி வந்திருக்கின்றது.  நிறைய  நூல்கள்  வெளியிடாததால்  அவரது  எழுத்தைக்  குறைத்து  மதிப்பிட  முடியுமா என்னஎன்  எழுத்துக்கள்  மீது எப்பொழுதும் எனக்கு  நம்பிக்கையுண்டு.

சமகால இலக்கியம் அல்லது எழுத்துப்பரப்பு பற்றி ...... ?

அநேகமானோர் இங்கு  எழுதுபவர்களை ஒருவருக்கொருவர்  தட்டிக் கொடுத்தோபாராட்டிடவோ மனமில்லாதோர்தான்.   இலக்கியக்  குழுமங்களிடையே நன்றாக  எழுதுவோரையும் முடங்கி  மறையும்படி பொறாமையும்வெறுப்பும் கோலோச்சுகின்றது.  ஒற்றுமையைப்  பற்றி எடுத்துரைக்கத்  தேவையில்லை. இலங்கையில் சரி,   புகலிடத்தில் சரி  யாருக்காவது  விருதுகள்  கிடைத்தால்ஆயிரத்தெட்டு நொட்டைகள்  சொல்ல எப்படியெல்லாம்  கிளம்புகின்றனர் என்று தெரியும்தானே.

உங்கள் காலத்திலும் சரி சமகாலத்திலும் சரி பல இலக்கியக்குழுமங்கள் இருந்தன அல்லது இருக்கின்றன. இந்தக்குழுமங்களால் எழுத்துப்பரப்பில் ஏதாவது முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளனவா?

இலக்கியக் குழுமங்களால் எழுத்துப்பரப்பில் என்ன முன்னேற்றம் கிடைக்க வேண்டுமென்று எதிர் பார்க்கின்றீர்கள்?

இப்பொழுதெல்லாம் ஓர் நூல் வெளியாகும் முன்பே அதுபற்றிய பலத்த எதிர்பார்ப்புகளும் விளம்பரங்களும் செய்யப்படுகின்றன.  இதுபற்றிய உங்கள் கண்ணோட்டம் தான் என்ன?

இப்போது வரும்  புத்தகங்களில்எத்தனை புத்தகங்களைத்  தொடர்ந்து வாசிக்க முடிகின்றதுஇன்றைய  கடுகதி  யுகத்தில்  கண்டதையும்  அமர்ந்திருந்து படிக்க முடியாது. தொடர்ந்து படிக்குமளவுக்கு எழுத்தோட்டம்  சுவையாக இருந்தால் படித்து முடித்து விடலாம்.  வாசிப்பது என்பது கொடும்  தண்டனையாக இருக்கக் கூடாது.   பலத்த  விளம்பரங்களோடும்எதிர்பார்ப்புக்களோடும் வெளிவரும் நூல்கள் முதலில்  கீழே  வைக்க  மனமின்றி  மெய்மறந்து  படிக்க  வைக்கவேண்டும்அப்படி  எம்மோடு  ஒன்றிய  புத்தகங்கள்  குறைவு  என்பதே  என் எண்ணம்.   

தமிழ் எழுத்துப்பரப்பில் உள்ள பிரபலங்களினால் முன்வைக்கப்படும் படைப்புகளின் தரவரிசை பற்றி ........?

சமீபத்தில் நான் படித்த  புத்தகங்களில்  ஷோபாசக்தியின்  Box  படிக்க  வித்தியாசமாயிருந்தது. அவர்  எழுதும்  மொழி   கைவரப்  பெற்றிருப்பதால் தான் காணாததையும்கண்டது போல்  மிகச்சரளமாக  எழுதுகின்றார். நிறைய  மெனக்கெட்டு  உண்மையான  சம்பவங்களை  உள்வாங்கி   நம்பும்படி   எழுதுகின்றார். இது  இவருக்கு  மட்டும்  உரித்தானது.  குணா கவியழகனின் "நஞ்சுண்ட காடும்"  மனதுக்கு  நெருக்கமாயிருந்தது. எல்லோரின்  புத்தகங்களும்   எனக்குப்  படிக்கக்  கிடைக்கவில்லை.

தொடர்ச்சியாகத் தனது எழுத்துக்களைத் தந்து கொண்டிருந்த ஓர் படைப்பாளி திடீரென    மௌனிப்பதை   எப்படியாகப் பார்கின்றீர்கள்?

சிலரால்   தொடர்ச்சியாக  முன்புபோல்  எழுத முடிவதில்லைஒருவித வரட்சி  நிலையிது.  ஜெயகாந்தன்   பின்னாளில் எழுதிய  நூல்கள் எதுவும் சரியாக வரவில்லையே. அடித்தட்டு மக்களோடு , ஒன்றுக்குள் ஒன்றாகப் பழகி , அவர்களின் வாழ்வானுபவங்களை இரத்தமும் சதையுமாக அவர் படைத்தபோது அவை  உயிரோட்டம்  கொண்டு    நின்றன.  பின்னர்  அவர்  வாழ்வுநிலை  மாறி  மேல்நிலைக்கு  வந்தபின்வெறும்  கற்பனையாக  மட்டும்  வலிந்து  எழுத  முற்பட்டார். 'எங்கெங்கு  காணினும் ', 'ஜய  ஜய  சங்கர'ஆகிய  பிந்தைய  நூல்களை  இதற்கு உதாரணமாகக்  காட்டலாம்.  உடல்  நிலை  ஒத்துழைக்காத  போதும், விரக்தி, வேதனை, வெறுப்பிலும்   எழுத்துக்கள்   மௌனிக்கின்றன.  
90 வயதுக்கு  மேலும்  எழுதிக் கொண்டிருந்த  குஷ்வந்த்சிங்  மரணப்படுக்கையில்  இருந்தபோது  யன்னலை  வெறித்துப்  பார்த்துக்கொண்டு  எழுத மனமின்றி  மரணத்தை  மட்டும்  எதிர்பார்த்ததாகப்   படித்திருக்கின்றேன். நிறைய  நூல்கள் எழுதிச் சம்பாதித்த எழுத்தாளர்  ராஜம்கிருஷ்ணன்   இறுதிக்காலத்தில்  உறவினர்களால்  ஏமாற்றப்பட்டு  ஏழ்மையின்  பிடியோடு  முதியோர்இல்லத்தில்  வாழ்ந்து  மடிந்ததையும்   அறிவோம்.  ஒரு  கட்டத்தில்   விரக்தியில்   தான்  எழுதிய  நூல்களை   இவர்  எரித்ததாகவும்  கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன்.  ஒரு  படைப்பாளியின் எழுத்துக்கள்  மௌனிப்பதற்கு  இன்னும்  எவ்வளவோ  காரணங்கள்  இருக்கலாம்.   
 
ஓர் இலக்கிய சஞ்சிகைக்குரிய அறமாக எதைக் கருதுகின்றீர்கள்?

இதைப்பற்றி  நான் சொல்ல என்ன இருக்கின்றது?   சஞ்சிகைகள்  வெளியிடுவோர்  ஒவ்வொருவருக்கும்   ,நோக்கங்கள் மாறுபட்டிருக்கும்.  அதில் தெளிவும்,நல்லவற்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும்  புத்திசாலித்தனமும் வேண்டும். முதலில்  சஞ்சிகை நடத்துவோருக்குச் செறிவான எழுத்தாற்றலும், சரியாகத் தெரிவுசெய்யும்   நுண்ணிய  திறமையும்  இருந்தே ஆகவேண்டும்.  மற்றவர்களைப் புண்படுத்தவும்வசை பாடவுமென்றே   சஞ்சிகை  நடத்தப்படுமாயின்அது நீடித்து  நிற்க முடியாது.  பக்கச் சார்பற்றுப் பன்முக ஆக்கங்களுக்கும் இடமளிக்கவேண்டும்.  அப்போதுதான் ஒரு பத்திரிகை தரமாக மிளிரும்.  முகத்துக்காகக்  கண்ட மலினங்களுக்கும்  இடமளித்தால் அது சஞ்சிகையின்  வீழ்ச்சிக்கே வழிவகுக்கும்.

போரியல் இலக்கியம் பற்றிய உங்கள் அவதானிப்பு என்ன ? வருங்காலங்களில் அது எப்படியாக இருக்கும்?

போரியல் இலக்கியங்கள் உண்மையாகவும்,   அது எழுதப்படும் விதத்திலும் மனதில் பதிய வேண்டும். திரும்பத் திரும்பச்  சொன்னவற்றை எழுதினால் அது எடுபடாது. குணா கவியழகனின்,''நஞ்சுண்ட  காடு தந்த  பாதிப்பை ஏனைய அவரின்  இரண்டு புத்தகங்களும் தரவில்லையே.  உண்மையாகவும்,நேர்மையாகவும்  சொல்லப்படும் போரியல் இலக்கியங்கள் எதிர்காலத்தில்  சிறந்த ஆவணமாகவே  கருதப்படும்.  சார்புநிலை கருதியும் , அளவுக்கு மிஞ்சிய  விளம்பரங்களாலும்  இன்று  குதித்துப்  புகழப்படுபவை நாளை  காணாமல்  போக வாய்ப்புண்டு.

புலம்பெயர் இலக்கியம் பற்றிய உங்கள் மதிப்பீடு என்ன?

புலம்பெயர்   இலக்கியங்களில்  பெரும்பாலும், வலியும், விரக்தியுமே மிகுந்து காணப்படுகின்றன. பிரிவுகளும், இழப்புக்களும் அதிகமானதால்  ஏற்பட்ட மனவுளைச்சல்களும், காய்ந்து போகாமல்  இன்னும்  மிச்சமிருக்கும் கண்ணீர்த்துளிகளுமே  கதையாகவும், கவிதையாகவும்கட்டுரையாகவும் கொப்பளிக்கின்றன.  இதுமட்டுமன்றிப்  புதிய கோணங்களிலும் பலர் அருமையாக  எழுதுகின்றனர். ஆச்சரியப்படவும்  வைக்கின்றார்கள்.  இங்கிருப்போருக்கு  நேரமும்  ஒத்துழைக்குமாயின்  புலம்பெயர்  இலக்கியப்பரப்பு  இன்னும் விரிவாகும்.

உங்கள் காலங்களில் இருந்த இலக்கிய படைப்புகளுக்கும் சமகாலத்தில் இருக்கின்ற இலக்கியப்படைப்புகளுக்கும் அடிப்படையில்  வேறுபாடுகளை உணருகின்றீர்களா?

அன்று  இருந்த நல்ல இலக்கியப் படைப்புக்கள்எத்தனை பக்கங்களாயிருந்தாலும் படித்து முடிக்கக் கூடிய  விதத்தில்  எழுதப்பட்டிருந்தன.  இன்று  வெளி வருபவற்றில் பெரும்பாலானவற்றை முழுவதும் படிக்கமுடியாத ஒரு தொய்வும், ஆயாசமும் சட்டென மனத்தைக்  கவ்வுகின்றன.  பலர்  புதிது புதிதாக  நவீனமாக எழுதுகின்றார்கள்தான். சிறுவர் இலக்கியங்களை எடுத்துக்கொண்டாலும் அன்றைய  வாண்டுமாமா  போன்றோரைப்போலப்  பளிச்சென்று தெரிய  இன்று  யாரும்  இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  புதிய  சொல்லாடல்களுடன்  நல்ல  கவிதைகள்  இப்போது  இரசிக்க வைக்கின்றன.  இதில்  தர்மிணி, அனார், சுகிர்தராணி  ஆகியோரைத் தயங்காமல் கை காட்டுவேன். பல  பத்திரிகைகளில்  வரும்  நல்ல கவிதைகளை  மனமூன்றிப்  படிக்கமுடிகின்றது. அன்றைய ஜெயகாந்தன், எஸ்.பொ, கல்கிநா.பார்த்தசாரதி என்று  ஒரு பட்டாளமே  எழுத்துலகில்  கொடிகட்டிப்  பறந்தனர். இன்றைய வளர்ந்து வரும்  இளம் எழுத்தாளர்களில் அனோஜன் பாலகிருஷ்ணன், தர்மு பிரசாத், நெற்கொழு தாசன் என்று  புதிதாக  எழுதுபவர்கள்  மிகச் சிறப்பான  எழுத்தோட்டத்துடன்  கண் முன்னே தெரிகின்றனர்.   

தமிழ் எழுத்துப்பரப்பில் நவீனத்துவம் /கட்டுடைத்தல் என்ற பேரிலும் பெண்களைப் பாலியல் பண்டங்களாக சித்தரிக்கும் படைப்பாளிகள் பற்றிய உங்கள் பார்வை எப்படியாக இருக்கின்றது?

பெண்களைப்  பாலியல்  பண்டங்களாகச் சித்தரிக்கும்  படைப்பாளிகள்  இன்று மட்டுமா இருக்கின்றார்கள். அன்று  தொட்டே  பெண்களைப் பாலியல்  பொருள் போல்  சித்தரிக்கும்  படைப்பாளிகள்  பழைய  இலக்கியங்களிலும்  சரி, கதைகள்  சினிமாக்கள்  என்று  எல்லாவற்றிலும்  இருந்திருக்கின்றார்கள். இருக்கின்றார்கள். இது காலம் காலமாகத் தொடரும் விடயம்.  பெண்களைப்  பொத்தி வீட்டுக்குள் முடக்குவதற்கு ஆண்கள் செய்யும் தந்திரோபாயங்களில்  இதுவுமொன்று.  வலிந்து  பெண்ணைப் பாலியல் கண்ணோட்டத்துடன் எழுதுவதாயின்  அது  கண்டிக்கப்பட  வேண்டியதொன்றே.

பெண்விடுதலை பற்றிய உங்கள் கண்ணோட்டம் யாது?

எங்கள்   நாடுகளில் மட்டுமல்ல, உலகளாவிய  எல்லா நாடுகளிலுமே, பெண்களுக்கான முழு உரிமைகளோ, அங்கீகாரங்களோ இன்னும் கிடைக்கவேயில்லை. கொஞ்ச  நாட்களுக்குமுன், அமெரிக்க  இராணுவப்  பிரிவில் உயர்  பதவிகளில்  இருக்கும் பெண்கள் சிலர் வெளியிட்ட,தகவல்கள் எல்லோரையும்   அதிர்வடையச்  செய்தன.  இந்தப் பெண்களுக்கு  மேலான  பதவிகளில் இருக்கும் ஆண்அதிகாரிகளால்   பாலியல்  சீண்டுதல்களுக்கு ஆளானதை அவர்கள்  பகிரங்கமாக வெளியிட்டனர்.

மதத்தின் பெயரால், சாதியின் பெயரால் என்று இன்னும் என்னென்னவோ சொல்லிப் பெண்  என்ற  காரணத்துக்காகப் பெண்கள்  பலவழிகளிலும்  கொடுமைப்படுத்தப்பட்டு, அடிமைப்பட்டுக்  கிடப்பது தொடர்ந்துகொண்டே  இருக்கின்றது. இன்னமும் பலநாடுகளில்  பெண்களின் கல்வி  மறுக்கப்பட்டு  ஒரு  மூலைக்குள் வைக்கப்படும் அநியாயமும்  தன்பாட்டில் கேட்பாரின்றிப் நடந்துகொண்டேயிருக்கின்றது.    

வெளியிலே பெண் விடுதலை, சமூக  சீர்திருத்தங்கள், சாதியொழிப்பு என்று  முழங்கிக்கொண்டே வீட்டில்  தம் மனைவிமாரை அடக்கி அடிமைகளாக  வைத்திருக்கும்  ஒரு  சிலரை  எனக்கு  நன்கு  தெரியும். பொது  வெளியில் வந்தியங்கும்  பெண்கள் பற்றி இவர்களுக்கே மட்டமான அபிப்பிராயங்கள்  இருப்பதை  அவதானித்திருக்கின்றேன்.

பெரியார் போல பெண்விடுதலை பற்றி  முழுதாகச் சிந்தித்து, மனம்  திறந்து பேச நிறைய  ஆண்கள் முன் வரவேண்டும்.  பெண்களின்  போராட்ட  வலிமை  மிகப்  பெரியது, ஆனால் இடறி  விழுத்த ஆண்கள்  பலர்  மும்முரம்  காட்டுவதுதான் மிகப்  பெரிய  இடைஞ்சல். அதையே பெரும்  சவாலாக  எடுத்துக் கொண்டு  பெண்கள்  அதிவேக  முன்னேற்றம்  அடைவதையும்  நாளாந்தம்  காண்கின்றோம். 

பெண்களுக்குப் பொதுஎதிரியாக யாரை அடையாளப்படுத்துகின்றீர்கள்?

பெண்களுக்குப் பொது எதிரியாக ஆண்களை மட்டும் கூறமுடியாது.  பெண்கள் முன்னேறுவதை வீட்டிலுள்ள  வயதான பெண்கள் தடுத்த காலம்  நிறைய மாறிவிட்டது. பொறாமையின்  நிமித்தம்ஒரு  பெண் முன்னுக்கு  வருவதைப்  பலபெண்கள் விரும்புவதில்லை.  இதை என்அனுபவத்தில்  நிறையப் பார்த்திருக்கின்றேன்.  ஒரு  பெண் சிறப்பாக எழுதுபவற்றைப் பாராட்டுவோர் பெரும்பாலோர் ஆண்களாகவே  இருக்கின்றனர். பெண்கள்  தலைமைக்கு  வருவதைவிட  ஆண்கள் வருவதையே  பெண்கள் ஆர்வம் காட்டிய கதைகளும்  எனக்குத்  தெரியும்.  காரணம ,முன்பு  குறிப்பிட்டதுபோலப்  பொறாமைதான்.

தெற்காசிய நாடுகளிலும் சரி புலம்பெயர்நாடுகளிலும் சரி பெண்களுக்கான இருப்பு அல்லது அங்கீகாரமானது ஏற்கப்பட்டுள்ளதாக உணர்கின்றீகளா ? இல்லையென்றால் ஏன்?

பெண்களுக்கான   முழு  அங்கீகாரமும் உலகெங்கும் இன்னும்  கிடைக்கவில்லையென்றே அடித்துச்  சொல்லுவேன்.  அடிக்கடி பத்திரிகைகளிலும், ஊடகங்களிலும்  வந்து  எம்மை  அதிர வைக்கும் பெண்கள், சிறுமிகள் மீதான  பாலியல்  வன்கொடுமைச் சம்பவங்களே இதை நிரூபிக்கின்றன. எவ்வளவோ  துறைகளில் பெண்கள் முன்னேறிக் கொண்டு வந்தாலும், அவர்களுக்கு முட்டுக்கட்டை  போட்டுப் பின் தள்ளவென்றே  ஆண் திமிர் கொண்டவர்கள் செய்யும் அட்டூழியங்கள்  தொடரவே  செய்கின்றன.  ஊரில்  மட்டுமல்ல, இந்தப்  புலம்பெயர்  தேசத்திலே  கூட  எம்மினப்  பெண்கள்  எத்தனைபேர்  கணவன்மார்களின்  நாளாந்தச்  சித்திர வதைக்கு  ஆளாகி வாய் மூடி இருக்கின்றனர்  என்பது  உங்களுக்குத்  தெரியுமாஇரண்டாம்  தலைமுறையைச் சேர்ந்த  இங்கு பிறந்த  பெண்கள்  நன்கு படித்துநல்ல வேலைகளிலும் சேர்ந்து முன்னேறி வருகின்றார்கள், ஆனாலும் , வேலை  வாய்ப்புக்கள்சம்பள விகிதாசாரங்களில்  இங்கும்  பெண்கள்  பாதிக்கப்படுகின்றார்கள் என்றுதான் செய்திகள்  சொல்கின்றன. பெண்களுக்கான  உரிமைகள் முழுதாகக்  கிடைக்க  வேண்டி இந்த நாட்டுப்  பெண்ணியக்கங்கள்  போராடுகின்றன.

இங்கு  பிறந்த பெண் பிள்ளைகள் பலர் கூட சாதிவெறி  பிடித்த  பெற்றோரின் ஆக்கினையால், ஊரிலுள்ள தம்  சாதி  மாப்பிள்ளைகளுக்குக் கட்டிக்கொடுக்கப்பட்டு, அந்தப்  பெண்பிள்ளைகள்  ஒருவர் கூடத் திருமண வாழ்க்கையில்  நீடித்ததாக நான்  நன்கு அறிந்தவரையில்  இல்லை.காரணம் சந்தேகம். நீ  ஆண் பிள்ளை  என்று  சொல்லிச்சொல்லி  அம்மாக்களே   வளர்க்கும்போது   சிலஆண்களிடம்  ஒருவித  ஆதிக்க  மனோபாவம்  இரத்தத்திலேயே  கலந்துவிடுகின்றது.  அதன்  வெளிப்பாடுதான் இவ்விதக்  குரூர குணங்கள்.

சமூக வலைத்தளங்களில் அண்மைக்காலங்களாக குறிப்பாக பெண்கள் மீது பாலியல் சார்ந்து அவதூறுகளை காண முடிந்தது.   ஆனால் ஒருசில கவிதாயினிகள் தங்களது கவிதைகளில் உடல்அரசியலைப் பாடுபொருளாக வைக்கின்றார்களே?   இது முரண்நகையாக இல்லையா?

சமூக வலைத்தளங்களில் மட்டுமா....ஒரு  பொது வெளியாக இருக்கின்ற முகநூலிலேயே இது பரவலாக இருக்கின்றது. கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன் என்னையே சாதியின் பெயராலும், கேவலமான பாலியல் அவதூறுச் சொற்களாலும் ஒரு சிலர்அதுவும்  இளவயதினர் வசைபாடியதை  அறிந்திருப்பீர்கள். இதற்கும் பெண் கவிதாயினிகள்  தங்களது  கவிதைகளில்  உடல்அரசியலைப்  பேசுவதற்கும்  என்ன சம்பந்தம்?.

பண்டைய  இலக்கியங்களிலும், சமய  குரவர்களின்  பாடல்களிலும், திரைப்படங்களிலும் பெண்களின்  அந்தரங்கஉறுப்புக்கள்  உட்பட   வர்ணித்துப்  பாடப்பட்டிருக்கின்றனவே. காளமேகப்புலவர்பட்டினத்தார்  என்று  நீட்டிக்கொண்டு  போகலாம். நான்  பண்டைய இலக்கியங்களைக்  கரைத்துக்  குடித்தவளல்ல. ஆனாலும் ஓரளவு அறிந்திருக்கின்றேன். பெண்ணுறுப்பை  மயிர், அல்குல்  என்று  சர்வசாதாரணமாக  எடுத்து விட்டிருக்கின்றார்களே. ஆண்கள் உடல்அரசியலைப்  பேசலாம்  என்றால் பெண்கள்  ஏன்  உடலரசியலைப் பாடக்கூடாது?

17ஆம் ,18ஆம்  நூற்றாண்டில்  வாழ்ந்த  ஆர்.ராமாமிர்த அம்மாள், செ.வெள்ளைத்துரைச்சி  நாச்சியார், முத்துப் பழனி போன்றோர்  அந்த  நாட்களிலேயே, நம்புவதற்குக்  கடினமாகப்  பெண்உடல் குறித்துச்  சிருங்காரரசம்  சொட்ட  எழுதியிருக்கின்றார்கள். அப்படி எழுதிவிட்டார்கள்  என்று  ஆண்செருக்குக் கொண்ட கவிஞர்கள்  இந்தப் பெண்கவிதாயினிகளை 'விபச்சாரிகள்’  எனப் பழித்துரைத்தார்கள். ஆனால்,அவற்றைச் செருக்குமிகு அப்பெண்கள் ஏறெடுத்தும்  பார்க்கவில்லை. மீண்டும்  நான் உரைத்துரைப்பது இதுதான், ஆண்கள்  உடல் அரசியலைப்  பேசலாம்  என்றால்  பெண்களும் தாராளமாகப்  பேசலாம்.  அதில்  தப்பெதுவும்  எனக்குத்  தெரியவில்லை.

சாதியமானது உங்கள் காலத்தில் எப்படியாக இருந்தது? சமகாலத்தில் எப்படியாக இருக்கின்றது?

எங்கள் காலத்தில்  இருந்ததை  விடச் சாதியமானது  எந்த  விதத்தில் மாறியுள்ளது? சாதிய  விடுதலைக்காய்   போராடியவர்களின் அளப்பரிய  தியாகங்களாலும், மூர்க்கமான  எதிர்ப்புக்கள்  நாளுக்குநாள்  வலுவேறியதாலும் தான் ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான உரிமைகள் கிடைத்தன.
ஆதிக்க சாதியினர் எந்தக்காலத்திலும் தாங்களாக  எதையும்  கொடுத்தது  கிடையாது. ஒடுக்கப்பட்டோர்  என்று  சொல்வோர்  கல்வி  உட்படப்  பல  வழிகளிலும்  தாங்களாகவே  முன்னேறி விட்டதாலும், எதிர்ப்புக் காட்டுவதில் ஓர்மத்துடன்  முன்னுக்கு  நிற்பதாலும்  ஆதிக்கசாதியினர்  என்போரால்  இப்போது  எதுவும்  செய்ய  முடிவதில்லை. மற்றும்படி   சாதிவெறி  அப்படியேதான்  இருக்கின்றது.

இந்த சாதிவெறியை புலம் பெயர் நாடுகளுக்குக் கூட  கடத்தி வந்திருக்கின்றார்கள். இங்குள்ள   பலரிடமும்  சாதியுணர்வு  இருப்பது  வெளிப்படை.  யாழ்ப்பாணத்தில் ஓர் இந்துக்கோவிலில்  ஒடுக்கப்பட்டோர் வரத் தடைசெய்து  முள்வேலி  போட்டதும், தேர்  இழுப்பதில்  நடந்த  இழுபறியில், சிங்கள  இராணுவத்தினர் தேர்  இழுத்த  கேவலமும்  இந்த  2016 இல் தானே  நடந்தனயுத்தத்துக்குப்  பின்னான காலத்தில் முகாம்களில்  கூடச் சாதிப்பிரச்சனைகள்  நடந்ததை  அறிந்திருக்கின்றேன.

நோர்வேயில்  வசித்த  எம்மவர்  ஒருவர்தன் மகன்  ஒடுக்கப்பட்ட  இனத்தைச்  சேர்ந்த ஒருபெண்ணை  மணம் செய்ததற்காகத்  தூக்கு  மாட்டித் தன்னுயிரைவிட்டார்.  இந்தப்பெண்  என்உறவினர்  என்பதால்  இவ்விடயம்  நன்கு தெரியும்.  சாதி  என்றால்  என்னவென்றே தெரியாத  இங்கு  பிறந்து  வளரும்  பிள்ளைகளுக்கே   சில பெற்றோர்  சாதி பற்றிச்  சொல்லிச்சொல்லி  வளர்க்கின்றனர். சாதியில்  குறைந்த  எவரையாவது  காதலித்துத்  தொலைக்கப்  போகின்றார்களே என்ற பயம் அவர்களுக்கு. இதைத்  தெனாவெட்டாக   என்னிடமே  சிலர்  சொல்லி வாங்கிக்  கட்டிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். சாதி  என்பது  எமது  சமூகத்திலுள்ள  தீர்க்கமுடியாத சீழ்  பிடித்த  நோய்.  இந்துமதக்  கோட்பாடுகளின்  ஆணி வேர்தான்  இது. இதை  நீக்குவது  சிரமத்திலும்   சிரமம்.  

சமகால இளைய படைப்பாளிகளின் படைப்பு வீச்சுப் பற்றியும், அவர்களுக்கு ஓர் மூத்த இலக்கியவாதியாக என்ன சொல்ல விளைகின்றீர்கள்

இப்போது எழுதும்  இளைய  படைப்பாளிகள் புதிதாகச்  சிந்தித்து வேறுபட்டுத்  தெரிகின்றார்கள்.    அவர்களுக்கான வாய்ப்புக்கள்  தாராளமாக  இருப்பதால் உடனுக்குடன் அச்சில்  ஏற்றி   நூலாக  வெளியிடுகின்றார்கள்.  இது  வரவேற்கத்  தக்க  விடயம்.அவர்களுக்கு  நாம்  எதுவும்  சொல்ல  வேண்டியதுமில்லை. வேகமாகச்  சிந்தித்து அதை எழுத்திலும்  வடிக்கின்றார்கள். எவ்வளவு  புத்தகங்கள்   எழுதியுள்ளீர்கள் என்று  எதிர்காலத்தில்  எவரும்  கேள்வி  கேட்க  இடம்  வைக்காத  புத்திசாலிகள்.

தற்போது   வெளிவரும்  படைப்புக்கள்பெரும்பாலும்  ஈழப்போராட்டம்  சம்பந்தப்பட்டவற்றை  மையமாக வைத்தே எழுதப்படுகின்றன.  இதில்  புனைவாகவும் நிறையச் சேர்க்கப்படுவதால், மனதில்  ஒட்டாத   சலிப்பே உண்டாகின்றது. கேட்டவற்றையும், அறிந்தவற்றையும்  வைத்து  எல்லோராலும் உயிரோட்டம்  ததும்ப  எழுதமுடியாது. சமூகத்திலும், வெளியிலும்  எவ்வளவோ நடக்கின்றன. இனி  வேறு  கண்ணோட்டங்களில்  பார்வையைச்   செலுத்தலாமே....சொல்லப்படாத  விடயங்கள்  நிறைய  இருக்கின்றனவே.

ஜீவநதி -இலங்கை.


02 கார்த்திகை 2016.

Tuesday, January 10, 2017

"நாம் தோற்றுப் போன இனமல்ல. எவ்வளவு தான் விழுந்தாலும் எப்போதும் எம் கையில் இருந்து பேனை விழுந்ததில்லை. இப்போது சுதந்திரமாக கமராவும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது." மதிசுதா - இலங்கை.



ஆரம்பத்தில் மதியோடை வலைத்தளத்தினால் எனக்கு அறிமுகமான மதிசுதா வானத்தையும் வசப்படுத்தும் ஆற்றல் உள்ளவர். ஆரம்பத்தில் இருந்தே பல மேடுபள்ளங்களை தாண்டி முன்னேற துடிக்கும் இளைஞர்களுக்கு ஓர் சிறந்த முன் உதாரணமாக இருந்து வருகின்றார். ஈழத்து சினிமாவில் இயக்கம்,நடிப்பு, குறும்படம் என்று பல் துறைகளிலும் தனது முத்திரையை பதித்து வந்திருக்கின்றார். இவரது குறும்படங்கள் பல விருதுகளை பெற்று தந்திருக்கின்றன. அதில் 'மிச்சக்காசு' முக்கியமானது. இவர் இயக்கிய படமாக 'துலைக்கோ போறியள்', 'ரொக்கெட் ராஜா' குறிப்பிடத்தக்கவை. இப்பொழுது தனது முதலாவது முழு நீளத் திரைப்படத்தை முடிக்கும் தறுவாயில் இருக்கின்றார்.  அத்துடன் இவர் 14 குறும்படங்களுடன் ஏறத்தாழ ஐந்து ஆவணப்படங்களை இயக்கி இருக்கின்றார். அண்மையில் நான் தாயகம் சென்ற பொழுது நடு வாசகர்களுக்காக வழங்கிய நேர்காணல் இது ..............

கோமகன்



000000000000000000000000000000000

ஓர் மருத்துவ மாணவனாக இருந்த உங்களை எப்படி திரைத்துறை வசப்படுத்தியது?

எம் வம்சாவளியில் வில்லுப்பாட்டு, சங்கீதம், பாடகர் என பலர் இருந்திருக்கிறார்கள். தலை முறை கடத்தப்பட்ட ஏதோ ஒன்று தான் எனக்குள் உருவாகிக் கொண்டதோ தெரியவில்லை. காரணம், நான் பாடசாலைக் காலத்தில் கூட நாடகங்கள் எதுவும் நடித்ததில்லை. ஆனால் இது ஒரு திருப்பு முனை தான் அன்று படிக்க காசிருந்தால் நான் அத்துறைக்குள்ளேயே தொடர்ந்திருப்பேன். சினிமா நெடியே என்னில் மணத்திருக்காது. கல்வியில் தோல்வியுற்ற நிலையில் கூலி வேலைக்கு போகும் காலத்தில் வேலை நேரம் தவிர பயங்கர மன உளைச்சலாக இருக்கும். வன்னியால் வந்ததென்று நண்பர் கூட பெரிதாக எங்கும் சேர்த்து போகமாட்டார்கள். அப்போது முழுக்க என் உலகம் சினிமா படங்கள் தான். சில வேளை அது தான் ஆழமான ஒரு சினிமா நுட்பத்தை எனக்குள் புகுத்தியதோ தெரியவில்லை. காரணம், நான் இதுவரைக்கும் உதவி இயக்குனராகக் கூட நின்றதில்லை.

இன்றைய காலகட்டத்தில் ஈழத்து திரைப்படத்துறையானது புலம் பெயர்ந்த கட்டமைப்பிலும் தாயகத்து கட்டமைப்பிலும் என்று இரண்டு தளங்களில் பயணிக்கின்றது. இதை எவ்வாறு நோக்குகின்றீர்கள்?

ம்ம்… இரு வேறு களங்களிலும் கட்டமைப்பிலும் படைப்புக்கள் பயணிப்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால் ஒரே ஒரு மனவருத்தம் ஈழம் என்ற ஒன்றுக்கு வெளியே சிதறிப் போய் உள்ள அத்தனை நாட்டு புலம்பெயர் படைப்பாளிகளும் ஒருங்கிணைத்து ஒரு கட்டமைப்புக்குள் (விதிவிலக்குகள் ஒரு சிலவே)பயணிக்க கூடியதாக இருக்கும் போது தாயகத்தில் அப்படி ஒரு கட்டமைப்பை தோற்றுவிப்பது சாத்தியமற்றதாக இருக்கின்றது.

நேரஅவகாசமோ ஒருங்கிணைப்போ சாத்தியமில்லாத புலம்பெயர் தளத்தில் குறிப்பாக கனடா, பிரான்ஸ், இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகளில் இயக்குனர்கள் தொட்ட எல்லையை கூட சுயாதீனப்படைப்பாளிகளான தாயகத்தில் உள்ள எம்மால் கட்டமைக்க முடியாமல் உள்ளது. அநேகமானவர்கள் எமக்கான சினிமா ஏற்கனவே கட்டமைக்கப்பட்டது என்பதை மறந்து போய் தென்னிந்திய மொழியை பேசிக் கொண்டு அவர்கள் வாலைப் பிடித்து தொங்கிக் கொண்டு போகிறோம். இதற்கு அவர்களுக்கு திணிக்கப்பட்ட சினிமாவாக தமிழ்நாட்டு படங்கள் இருந்தாலும் அதை விட்டு வெளியே வந்து மற்றவற்றை தேடிப்பார்க்கவும் எம்மில் பலர் தயாராக இல்லை.

யாழ்ப்பாணத்தில் உலகத்திரைப்பட விழா என்ற ஒன்று ஆரம்பிக்கப்பட்டது. இந்த திரைப்பட விழாவானது ஈழத்து திரைப்படத்துறையில் எந்தவகையான அதிர்வை ஏற்படுத்தும் என்று உணருகின்றீர்கள்?

அங்கு கலைப்படங்களுக்கு தான் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டிருப்பதால் மசாலாவுக்குள் திளைத்துள்ள எம்மவர்க்கு கலைப்படங்கள் எந்தளவு உலக அளவில் போற்றப்படுகிறது என்ற நிஜத்தை தெளிவுபடுத்துவதுடன் இணையங்களில் தேடிப் பார்க்க முடியாத நல்ல பல படங்களை அறிமுகப்படுத்தும்.

வணிகப்படங்களுக்கு இலட்சம் இலட்சமாக கொட்டி தலையில் துண்டைப் போட்டு விட்டு இருப்பதை விட நல்லதொரு களத்தில் நல்லதொரு கலைப்படத்தை ஒரு சில இலட்சங்களுக்கே எடுத்து விட்டு உலகம் வரை அங்கீகாரம் பெற முடியும் என்ற அறிமுகத்தை கொடுக்கும்.
அவ்விழா தொடர்பாக பின்னணியில் அரசியல் இருக்கிறது என்றும் ஒரு பக்கம் விமர்சனம் இருந்தாலும் என்னைப் பொறுத்தவரை நாம் வெளியே வருவதற்கும் அனுபவமுள்ளவரின் அறிமுகங்கள் பெறுவதற்கும் நல்லதொரு களமாகவே அதைப் பார்க்கிறேன்.

யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற இரண்டாவது சர்வதேச திரைப்பட விழா பற்றி ...........?

இந் நிகழ்வு தொடர்பாக பலதரப்பட்ட விமர்சனங்கள் இருக்கிறது. என்னால் இதற்கு விமர்சனமாக சொல்லக் கூடியது, திலீபன் அண்ணாவின் நினைவு நாட்களுக்குள் மட்டும் இதை வைப்பதே. அதற்கு நேரடியாக விளக்கம் கேட்டபோது பல்வேறு விளக்கங்கள் சொல்லப்பட்டாலும் அடுத்த முறையும் இதே நிகழச்சி நிரலே தொடரும் ஆயின் நான் புறக்கணிக்கிறேன் என தெரிவித்திருந்தேன்.
நீங்கள் என்னைப் பார்த்து நீங்கள் யார் உங்கள் தொழில் என்ன எனக் கேட்டால் என் பதில் "நான் ஒரு திரைப்படைப்பாளி. என் தொழில் நல்ல படம் எடுப்பது" என்றே சொல்வேன். இது தான் என் இலட்சியம் எனும் போது என் இலக்கு என் கண்ணுக்கு தெளிவாகவே தெரிகிறது. அதனால் என் முன்னே வரும் முட்டுக்கட்டையை ஒன்றில் விலத்திப் போவேன் அல்லது ஏறிக் கடந்து போவேன் இதைத் தான் வென்றவன் அனைவரும் செய்தான். வென்ற பின்தான் தன் பாதைக்கான காரணம் சொன்னான்.
இறையாண்மைக்குக் கட்டுப்பட வேண்டும் என்ற ஒரு நாட்டில் வசித்துக் கொண்டிருக்கும் நான் இதை மீறினால் இன்னோர் தேசம் போக வேண்டும். அங்கு அவன் அதன் வாழ்வியலையோ (இன்று புலம்பெயர் தேசத்து சகோதரின் சினிமாக்கள் வரையறுக்கப்பட்டிருப்பது போல) அல்லது ஒரு புனைவுப் படத்தையோ தான் எடுக்க முடியும். அதை நான் விரும்பவில்லை. இந்த மண்ணில் நான் வாழ்தலுக்கான தற்காப்பு எனக்கு தேவைப்படுகிறது. அதற்கு ஏற்றாற் போலவே பயணிக்கிறேன்.
என் தனிப்பட்ட அரசியலில் 'புறக்கணித்தல்' என்ற வழக்கத்தை நான் அதிகம் பயன்படுத்துவதில்லை. உங்களுக்கு என்னுடையது ஒன்றைக் காட்ட வேண்டும் என்றால் உங்கள் அருகில் வராமல் எப்படி என்னால் காட்ட முடியும்?

சர்வதேச திரைப்பட திரைவிழா என்பது தேடல் உள்ளவருக்கு கிடைத்த நல்லதொரு சந்தரப்பமாகவே நான் பார்த்தேன். தனது நடத்தையிலும் வாழ்க்கையிலும் தெளிவுள்ள சுயம் மாறத ஒருவனுக்கு எங்கு போனாலும் அப்படியே தானே இருப்பான். அதனால் இத்திரைவிழா தொடர்பான விமர்சனவாதிகளின் விமர்சனம் சரியான நோக்கத்தில் பயணிக்கும் எந்த படைப்பாளிகள் மீதும் எத்தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாது.

தாயகத்தில் நடைபெறும் விருதுகளுக்கான போட்டிகள் உங்களுக்கு நிறைவை தந்துள்ளனவா?

இல்லை..... ஒரு சிலதை தவிர, பொதுவாகவே தமிழ் தளத்தில் நடக்கும் விருதுப் போட்டிகளில் எனக்கு திருப்தி ஏற்படவில்லை. சில போட்டிகளுக்கு வரும் நடுவர்கள் தமது தனிப்பட்ட ரசனைக்குட்பட்டதை தான் விதிமுறை என திணித்து அதற்குட்பட்ட படங்களைத் தான் தெரிவார்கள். சில போட்டிகள் தனித்துவம் பேணுகிறோம் என்று பொதுவான விதிமுறைகளைத் தவிர்த்துக் கொள்வார்கள்.
அதற்கப்பால் தமது நிறுவன விளம்பரப்படுத்தலுக்கு சாதகமாக விருது போட்டிகளை பயன்படுத்தும் கலாச்சாரம் ஒன்று எமக்குள் தலை எடுத்துள்ளது.இதில் எனக்கு உடன்பாடிருந்தாலும் அவர்கள் பாவிக்கும் நுட்பம் தான் நகைப்பிற்குரியது. அது எப்படியானதென்றால் அத்தனை விருதுகளில் ஒருவருக்கு ஒரு விருது மட்டுமே கிடைக்க வேண்டும் என்பதில் மிகத் தெளிவாக இருப்பார்கள் காரணம் பலருக்கு கிடைத்தால் தான் பலர் பகிர்வர் பலருக்கு விளம்பரமாகும் என்பதால். ஆனால் இந்த விதிமுறைக்கு வராமல் நேர்மையாக தம் விளம்பரப்படுத்தலுக்காக நிகழ்வு நடத்தும் நிறுவனங்களும் உள்ளன.

அதுமட்டுமல்லாமல் எம்மவர்களது விருதுப் போட்டிகளில் சோகம் சார்ந்த கதைகளைத் தான் முன்னிலைப்படுத்துவதால் நகைச்சுவை, பயங்கரம் போன்ற வகைக்குரிய படங்களே யாராலும் எடுக்கப்படாமல் எம் சினிமா ஒரு வட்டத்துக்குள் நின்று சுழல ஆரம்பித்து விட்டது. ஆரம்பத்தில் 3 நகைச்சுவைப்படங்களைச் செய்த நானும் இதற்குள் விதிவிலக்கல்ல.

இன்று ஒருசிலர் 'படித்தபின்னர் படம் எடுங்கள்' என்று சொல்கின்றார்கள். இதை எப்படி நீங்கள் பார்க்கின்றீர்கள்?

என் நண்பர்கள் இதை நக்கலாகவே சொல்வார்கள். ஏனென்றால் நான் மட்டுமல்ல என் குழுவில் இருக்கும் யாருமே இத்துறையை முறையாகக் கற்கவில்லை. அதே போல இவர்கள் கற்க வேண்டும் என்று சொன்ன வரையறையை சொன்ன எவரும் கற்று விட்டு படம் எடுக்க வரவில்லை. அவர்களும் சுயாதீனமாகவே தோற்றம் பெற்றார்கள்.

இதற்காக சுயாதீனமாக யாரும் செய்து விடலாம் என்றில்லை. அடிப்படைகள் தெரிந்திருக்கத் தான் வேண்டும். அதற்காக இன்னொருவர் பாதையை பின்பற்றித்தான் போக வேண்டும் என்று திணிப்பது ஒரு சுயாதீனப்படைப்பாளியின் சுதந்திரத்தைப் பறிப்பதாகும்.

அதே போல சில மூத்தவர்கள் தனியே படித்து படம் எடுங்கள் என்ற சொல்லை தனியே சொல்லி விட்டு விளக்கம் கொடுக்காமல் செல்வதும் தவறான கண்ணோட்டமாக பார்க்கப்படுகிறது. அதாவது ஒரு படைப்பாளி அதிகமான நூல்கள் படிக்க வேண்டும். சமூகத்தில் உள்ள மனிதரிலிருந்து மரங்கள் வரை சகலதையும் படிக்க வேண்டும். அப்படி படிக்க சொன்னால் அதில் நிச்சயம் நியாயம் இருக்கத் தான் செய்கிறது.

ஆர்தர் சீ கிளார்க் வாழ்ந்த நாட்டில் ஓர் விஞ்ஞானப் புனைவு திரைப்படம் எடுக்கும் முயற்சி ஏற்படவில்லை. இதற்கு அடிப்படையில் என்ன காரணம் என்று எண்ணுகின்றீர்கள்?

விஞ்ஞான புனைவுகள் உருவாக்கப்படவில்லை என்றில்லை உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது, ஆனால் அது பூரணமானதாக இருக்கவில்லை என்றே சொல்லலாம். அதே போல படைப்பாளி பக்கமும் சில இடங்களில் நியாயம் இருக்கிறது அந்த படைப்பாளிக்கு அந்தளவு வளமோ பணமோ இல்லாமலும் இருக்கலாம்.

எனக்குக் கூட விஞ்ஞான புனைகதைகளில் ஆர்வம் இருந்தாலும் முடித்து விட்டு பார்க்கும் போது என்னிடம் இருக்கும் சமூகக் கதை ஒன்று பெறுமாதியானது போல இருக்கும். அதை அப்படியே போட்டு விட்டு மீண்டும் சமூகக் கதைகளை தூக்கியிருக்கிறேன். ஆனால் அந்த பக்கத்தை நாம் தொட்டே தீர வேண்டிய கட்டாயம் ஒன்று இருக்கிறது.

தமிழகத்தில் இருந்து வெளிவரும் ஈழம் சார்பான குறும்படங்கள் ஆகட்டும் திரைப்படங்கள் ஆகட்டும் அதன் உண்மைத்தன்மை என்பது பற்றி என்ன சொல்கின்றீர்கள்?

தாயகக் கதைக்களம் என்பது உலகின் அத்தனை போர்கடந்த தேசங்களில் மிக முக்கியமான ஒரு இடமாகும். ஆனால் வெளிநாட்டில் உருவாக்கும் படங்களில் அந்தந்த இடங்கள், மக்கள், பண்பாடு அப்படியே பிரதிபலிக்கும். ஆனால், அருகில் உள்ள தமிழகத்தில் இருந்து கூட எம்மை பிரதிபலிக்க அவர்களால் முடிவதில்லை. மாங்குளத்தில் மலையைக் காட்டிவிட்டு இது தான் ஈழம் என்றால் ஈழத்தவன் என்ன மடையனா? அதிலும் பேசும் மொழி ஒரு கொஞ்சம் கூட ஒட்டாமல் இருக்கும். எந்த இடத்தை காட்ட படம் எடுக்கிறோமோ அந்த இடத்தவராலேயே ஏற்றுக் கொள்ளப்படாத படைப்பு என்பது படைப்பே அல்ல.

பல படங்களில் ஈழம் விளம்பரத்துக்காகவே பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது, என்பதை மறுக்க முடியாது. உதாரணத்துக்கு பாடலாசிரியர் யுகபாரதி அவர்கள் யாழ்ப்பாணம் வந்திருந்த போது ‘ராஜபாட்டை’-யில் ஏன் அந்த காதல் பாடலுக்குள் அப்படி ஈழத்தை திணித்து ஒப்பீட்டீர்கள்? என்றதற்கு அவர் சொன்ன பதில் ”காதல் பாடல் தான் பலரைச் சென்றடையும். அதற்குள்ளால் ஈழத்தை பலருக்கு புகுத்துகிறேன்” என்றார்.

ஈழத்து திரைப்படத்துறையில் அல்லது குறும்படத்துறையில் ஓர் இயக்குனருக்கான அந்தஸ்து அங்கீகரிக்கப்பட்டதாக நீங்கள் உணருகின்றீர்களா?

இதற்கான பதில் மிகவும் மனவருத்தத்திற்குரியதே. உண்மையில் ஒரு இயக்குனர் தயாரிப்பாளரைப் பிடித்து விட்டால் இருந்த இடத்தில் இருந்து கொண்டு ஒவ்வொரு வேலைக்கும் ஆளை நியமித்து விட்டு தான் ஒரு உருவாக்குபவராக இருந்து படத்தைச் செதுக்கிக் கொள்வான். ஆனால் இங்கோ ஓடுப்பட்டுத் திரிந்து நடிப்பவரில் இருந்து நொடிப்பவர் வரை கெஞ்சிக் கூத்தாடி ஒழுங்கமைத்து முடிய படப்பிடிப்புத் தளத்தில் எல்லோரும் அவனை ஒரு கையாளாகவே பார்ப்பார்கள்.

திரைப்படத்தில் நடிக்க கெஞ்சிக் கேட்டு சந்தர்ப்பம் தேடி வருபவர்கள் கூட 2 நாள் படப்பிடிப்பு முடிய இயக்குனர் கெஞ்சிக் கேட்டால் தான் நடிக்க வருவார்கள். திரைப்படங்களில்  பணியாற்றும் நடிகர் தொழில்நுட்பவியலாளர்களுக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் காசு போய்ச் சேரும். ஆனால் இந்த இயக்குனருக்கோ, தயாரிப்பாளருக்கு மேலால் தன் பணத்தில் தான் போட வேண்டியிருக்கும்.
திரைப்படத்தில் பணியாற்றிய ஒருவர் சிறப்பாக செய்திருக்கிறார் என்று பாராட்டுக்கிடைத்தால் தன் உழைப்பை பற்றி விபரித்து போகும் ஒரு படைப்பாளி மீது ஏதாவது குறை வந்தால் மட்டும் தன் விரலை இயக்குனர் மேல் நீட்டுவார். " அவர் சொல்லித் தான் இப்படிச் செய்தேன்" என்று இயக்குனரில் பழி விழும்.

ஆக மொத்தத்தில் இங்கு திரைப்படத்துறையில் பங்காற்றிய நடிகரில் இருந்து தொழில்நுட்பம் சார்ந்தவர் பெறும் அங்கீகாரத்தை விட இயக்குனருக்கு கிடைக்கும் அங்கீகாரம் மிகக் குறைவானதே.

வருங்காலங்களில் ஈழத்தில் முழுநீள திரைப்படங்களின் போக்கு அல்லது வீச்சு எப்படியாக இருக்கும்?

முழு நீளப்படங்கள் என்றாலே முதல் கண் முன் உறுத்தி நிற்பது பணம் தான். குறும்படங்களைப் போல இருக்கும் பணத்தை வைத்து சமாளித்து எல்லாம் எடுக்க முடியாது. ஒரு குறும்படத்துக்காக நண்பர்கள் தமது நேரம் வேலை எல்லாம் விட்டு விட்டு வருவார்கள் ஆனால் முழு நீளப்படத்துக்கு சின்ன வருமானம் கூட இல்லாமல் காலத்தை வீணாக்க எவராலும் முடியாதே. அதிலும் வரும் தயாரிப்பாளர்கள் எல்லாமே 2000 ம் ஆண்டளவில் தென்னிந்திய சினிமாவில் இருந்த நடைமுறையில் தான் படத்தை எதிர்பார்க்கிறார்கள் ஆனால் அவர்கள் சினிமாவே அதை மறந்து அடுத்த கட்டத்துக்கு போய் விட்டது.

எது எப்படி இருப்பினும் இதுவும் ஈழ சினிமாவின் ஆரம்பக் கட்டம் தான் முடிந்த வரை இயங்கிக் கொண்டிருப்போம். யாரும் எதையும் கற்றுப் பிறக்காமல் தானே இது வரை பெற்றோம் இதைப் பெற்ற எம்மால் இன்னும் பெற முடியாத. பெறுவோம் என்ற நம்பிக்கையுள்ளது அது வரை உழைப்போம். அந்த உழைப்பாளிகளால் மாத்திரமே இங்கு வெல்ல முடியும்.

பொதுவாகவே இரண்டு வகையான படைப்பாளிகளை இங்கு நோக்கலாம். ஒன்று பிரபலம் பெறுவதற்காக இயக்க வந்தவர்கள். இரண்டாவதாக சாதிப்பதற்காக இயக்க வந்தவர்கள். ஆனால், சாதிக்க வந்தவர்களிடமும் பெயர் பெற வேண்டிய ஆசையுள்ளது. பிரபலத்துக்கு வந்தவர்களிடமும் சாதிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை உள்ளது. ஆனால் ஒவ்வொன்றின் வீச்சும் வித்தியாசமாக இருக்கும். ஆனால் சாதிக்க வந்தவனின் தேடல் புதியன நோக்கியதாகவும், பெயருக்கு வந்தவர்களின் நோக்கம் விளம்பரங்களைத் தேடியதுமாகவே அதிகளவில் இருக்கும். ஆனால் இது இரண்டும் இல்லாமல் சினிமாவில் பயணிக்கவும் முடியாது.

சாதிக்க வேண்டும் என்று வீச்சு அதிகம் உள்ளவர்களால் விரைவிலேயே ஒரு ஈழசினிமா கட்டமைக்கப்படும் என்பது எனது முழு நம்பிக்கையாகும்.

இசைப் பேழையில் உங்கள் அனுபவங்கள் எப்படி இருந்தது?

இதுவரை ஒரு பாடல் இயக்கியதுடன் 3 பாடலில் மட்டும் நடித்திருக்கிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை ஒரு நல்ல படத்தை செய்து காட்ட அவ்வளவு பணம் தேவையில்லை. போனில் கூட செய்து விட்டுப் போகலாம். ஆனால் பாடல் என்று வரும் போது அதற்கான தரம் நிச்சயம் பார்க்கப்படும். அதற்கான செலவு என்பது சற்று அதிகம் தான். ஆனால் ஒரு திரைப்படத்துடன் ஒப்பிடும் போது அங்கே சட்டதிட்ட நுணுக்கங்களில் பல தளர்விருப்பதை தொழில்நுட்பவியலாளர்களிடம் விபரமாக அறியலாம்.
ஒருபாடல் இயக்கியதன் பின்னர் எனக்கு பாடல் செய்வதில் நாட்டம் இருந்தாலும் பாடலோடு வந்தவர்களது பாடல்களில் இருந்த சின்னச் சின்ன திருத்தங்களைக் கூட திருத்தித் தர தயாராக இருக்கவில்லை. எப்போதுமே இயக்குனர் ஒருவனால் தான் உணர்ந்து பார்த்து அனுபவிக்காத விடயம் ஒன்றை இயக்க முடியாது இது எனக்கு படைப்புகளோ தயாரிப்பாளரோ கிடைக்க மிகப் பெரும் தடையான விடயங்களில் ஒன்று, ஆனால் இவை கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக நான் ரசிக்காத ஒன்றைச் செய்ய நானும் தயாராக இல்லை.

போருக்குப் பின்னரான ஆண் பெண் போராளிகளது இருப்பு எப்படியாக இருக்கின்றது?

என்னைப் பொறுத்தவரை எனக்கு மிக சிக்கலான கேள்வி இது. ஏனென்றால் எந்த பரப்பைப்பற்றி பேசுவது எனத் தெரியவில்லை தன் மக்கள் நிம்மதியாய் சுதந்திரக்காற்றை சுவாசிக்க வேண்டும் என்று இளமை, கல்வி, சுகபோகம், குடும்பம் என எல்லாவற்றையும் துறந்து போனவர்கள் சிதறடிக்கப்பட்ட பின்னர் தன்னம்பிக்கையோடு மீள எழுந்து வந்தவர்கள் பற்றிப் பேசவா?
மீளவே முடியாமல் பொருளாதாரத்தால் தாக்கப்பட்டு பிச்சைக்காரரானவரைப் பற்றிப் பேசவா? உளத் தாக்கத்தால் உழல முடியாமல் குடிகாரரானவரைப் பற்றி பேசவா? இத்தனையும் எந்த மக்களுக்காக இழந்து போனார்களோ அவர்களாலேயே போராளி பழகினால் பயம் என ஒதுக்கப்பட்டகதைகளைப் பற்றிப் பேசவா? வாழவே வழியில்லாமல் தற்கொலை செய்தவரைப் பற்றிப் பேசவா? இத்தனைக்கும் மேலால் இந்தனை தியாகத்தைச் செய்திருந்தாலும் சிலருக்கு புலிகளின் தலைவர் மேல் இருந்த காழ்ப்பால் ஒட்டுமொத்த புலிகள் இயக்கத்தின் மேல் சுட்டப்பட்ட வன்மத்தால் உலக அரங்கில் அவமானப்பட்டுப் போய் நிற்கும் தியாகப் போராளிகள் பற்றிப் பேசவா? இப்படி பேசவென பலர் அதற்குள் இருக்கிறார்கள்.

ஓர் திரைப்படத்தின் வெற்றியை எப்படிப் பார்க்கின்றீர்கள்?

ஒரு திரைப்படம் என்ன நோக்கத்தை மையமாக வைத்து எடுக்கப்படுகிறதோ அந்த நோக்கத்தை தெளிவாக அடையுமாயின் அத்திரைப்படம் வெற்றிப்படமாகும். ஒரு இயக்குனர் தனது தனித்துவத்துக்கும் திருப்திக்கும் என ஒரு படம் எடுத்து அது அதை பூர்த்தி செய்திருக்கலாம். இன்னொருவர் பணவருவாயை நோக்கி ஜனரஞ்சகமாக செய்து பணமீட்டியிருந்தாலோ அல்லது மற்றொருவர் விருதை நோக்காக வைத்து ஒரு படத்தை செதுக்கி அவ்வடைவை அது பெற்றிருந்தாலோ அத்திரைப்படம் வெற்றிப்படம் தான். ஓடும் நாள், வசூல் எல்லாம் பொது அளவீடாகக் கருதப்பட்டாலும் அது எல்லாப்படத்திற்கும் பொருந்தாது.

உங்கள் குறும்படமான 'தழும்பில்' உங்கள் அனுபவங்கள் எப்படியாக இருந்தன?



தழும்பு குறும்படத்துக்கான மூலக்கதை பிரான்ஸில் வசிக்கின்ற எழுத்தாளரும், கவிஞருமான நெற்கொழுதாசனுடையது. ஆனால் திரைக்கதையில் சில மாற்றம் கொண்டுவர வேண்டிய தேவையிருந்தது. அதுமட்டுமல்லாமல் என் வாழ்வின் பல சம்பவங்களோடு அக்கதை ஒத்துப் போனதாலேயே அக்கதை என்ன மிகவும் ஆழமாய் தாக்கியது. அதில் நான் தான் நடிக்க வேண்டும் என முதலே முடிவெடுத்து விட்டேன்.

என் சமூகத்துக்கு எதிராக உருவாக்கப்படும் கதை என்பதற்கப்பால் மூலக்கதையில் ஒரு வசனம் இருக்கிறது. அப்போராளி இறுதிக்காட்சியில் ஆற்றாமையில் சொல்வான் ”இவங்களுக்காகவா இவ்வளவையும் இழந்தன்” என்பான். ஆனால் படத்தில் நான் அந்த வசனத்தை வைக்கவில்லை. காரணம் இது ஒரு காணொளி ஊடகமாக வேற்று இனத்தவருக்கும் நாட்டவர்க்கும் செல்லலாம் என எதிர் பார்த்தேன். அதே போல சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டதன் மூலம் போய்ச் சேர்ந்திருந்தது. அந்தவசனமானது என் சமூகத்துக்கும் ஒட்டு மொத்த போராளிகளுக்கும் இடையில் இடைவெளி உண்டு என காட்டிவிடுமோ என்ற அச்சத்தில் காட்சியாக மட்டுமே திரையில் விட்டேன்.
அந்த நேரம் ஜனாதிபதியாக இருந்தவரின் கட்டுப்பாட்டுக் காலம் என்பதால் இப்படியான கதையை கையில் எடுப்பது அச்சுறுத்தலானது தான் ஆனால் மனதுக்குள் இருந்த கொஞ்சத் துணிவை வைத்துத் தான் படைப்பைக் கையில் எடுத்தேன். அப்படம் பார்த்த பல முன்னாள் போராளிகள் என்னுடைய தொலைபேசி இலக்கம் தேடிப் பெற்றுப் பேசுகையில் தான் என் படைப்பின் வெற்றியை நான் முழுதாய் உணர்ந்தேன்.

அண்மையில் கேன்ஸ் திரைப்படவிழாவில் விருதுக்கு தெரிவு செய்யப்பட்ட தீபன் திரைப்படத்தை எப்படிப் பார்க்கின்றீர்கள்?

எம் இனத்தின் அடையாளம் ஒன்றை உலக அரங்கில் இருப்பதாக அடையாளம் காட்டிய படமாகும். அத்துடன் ஷோபா அண்ணா நடிகனாக மிக மிக சிறப்பாக நடித்திருந்தார். ஆனால், அவரில் ஒரு போராளியை என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. வழமையாக ஒரு சாதாரண போராளி முன்னுக்குக் கூட யாரும் பீடி புகைக்கமாட்டார்கள். ஆனால், ஒரு பொறுப்பாளரின் முன்னால் புகைக்கும் காட்சியானது அவர் போராளிப் போர்வையை மறைக்க முற்படுகிறார் என இயக்குனர் சொல்ல வந்தாரோ தெரியவில்லை. ஆனால் யதார்த்தத்திற்கு சாத்தியமற்றது.

ஜாக் ஓடியார், ஈழத்தவர்கள் என்ற பகடைக்காயை வைத்து பிரெஞ்சு அரசாங்கத்துக்கு என்ன சொல்ல முனைகிறார்? என்று தான் எனக்கு சந்தேகம். ஈழப் போராளிகளுக்கு குடியுரிமை கொடுக்கிறீர்கள். அவர்கள் இப்படியும் ஆயுதத்தைக் கையாள்வார்கள் என்றா? அல்லது அவர்கள் போரியலைத் துறந்த ஒரு உன்னத வீரர்கள். அவர்களைக் கொண்டே மற்றைய வன்முறைசார் குடியேற்றவாதிகளை அடக்கலாம் என்பதா? என்பது எனக்கு பெரிய சந்தேகத்திற்கிடமான கேள்விகளே.

விருதுகளைப் பெறும் பொழுது நீங்கள் எத்தகைய மனநிலையில் இருந்திருக்கின்றீர்கள்?

ஆரம்ப நாட்களில் விருது கிடைக்குமா என்று ஏமாந்த நாட்கள் உண்டு. சில காலம் கடக்க விருது கிடைக்க கிடைக்க ஒரு வகை வெறித்தனமும் ஆக்ரோசமும் அடைந்து கொண்டேன். இன்று ஓரளவுக்கு அறிமுகமான பின்னர் எவ்வளவு தான் உழைப்பைப் போட்டு படம் செய்தாலும் அதற்கு விருது கிடைக்கும் போது சக படைப்பாளிகள் சொல்லும் விமர்சனம் ”அறிமுகத்தால் தான் கிடைத்தது” எனும் போது அந்த விருதை ஏன் பெற்றோம் என்று கூட நினைப்பதுண்டு. என்னுடைய விலைமதிப்பில்லாத உழைப்பை இரண்டாயிரம் ரூபாய் உலோகத்துக்காக வெறும் வாய் மெல்பவருக்கு அவல் குடுப்பதா என்றிருக்கும். அண்மையில் 'தாத்தாவுக்கு' கிடைத்த விருதுகளுடன் உள் ஊர்ப் போட்டிகளில் இருந்து ஒதுங்கலாம் என முடிவெடுத்திருந்தேன். காரணம் ஒரு படைப்புக்கான அங்கீகாரம் இன்று விருதுகளின் அடிப்படையில் பார்க்கப்பட்டாலும் நான் இல்லாத பல வருடங்களின் பின்னர் படைப்பு மட்டுமே பார்க்கப்படும் விருதுகள் எல்லாம் படைப்பை பார்ப்பவனுக்கு ஒரு பொருட்டாக இருக்கப் போவதில்லை.

'குறும்படம் என்பது இப்பொழுது வெறும் வரத்தகரீதியாகப் போய் விட்டது' என்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உங்கள் பதில் என்ன?

இல்லை இக் கூற்றுத் தவறென நினைக்கிறேன். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை புதிய இயக்குனர்கள் தயாரிப்பாளருக்கு தம்மை அடையாளப்படுத்த இதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஈழத்தைப் பொறுத்தவரை முழுப்படம் செய்ய தயாரிப்பாளர் கிடைக்கமாட்டார்கள் என்ற நிலையில் தம் திறனைக் காட்டப்பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆனால் குறும்படம் இன்னொருவகையில் தவறான வழியில் பயன்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டும் தான் இருக்கிறது ஒரு காலத்தில் பத்திரிகையில் ஒரு கவிதை வந்து விட்டாலே அதை வைத்து எழுத்தாளராகிவிடலாம் பிரபலமாகிவிடலாம் என்றிருந்தது. அதன் பின்னர் எப்படியாவது ஒரு புத்தகமாவது வெளியிட்டு விட்டால் பிரபலமாகலாம் என்றிருந்தது. அவை அப்படியே மருவலாகி இப்போது ஒரு 'குறும்படமாவது'எடுத்து விட்டால் இயக்குனராகிவிடலாம் பிரபலமாகிவிடலாம் என்றாகிவிட்டது. அந்த இயக்குனர் அடை மொழி கிடைத்த எத்தனை பேருக்கு பல படங்கள் பூரணப்படுத்திக் காட்டிய ஞானதாசையோ, சதாபிரணவனையோ, லெனின் சிவத்தையோ, பிரதீபனையோ, கேசவரைாஜாவையோ, பிறேம்கதிரையோ, பாஸ்கியையோ  தெரியுமா என்று கேட்டால் தெரியாது என்றே பதில் வரும். (பேச்சுவாக்கில் எடுகோளாக எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட பெயர்களாகும்)

அந்நியத் திரைப்படங்களைப் போல தரமான படங்கள் ஈழத்து திரையுலகில் வருவதில் ஏதாவது தடங்கல்கள் உள்ளனவா?

அரச விதிமுறைக்குட்பட்ட எப்படமும் இங்கு தயாரிக்க தடையில்லை. ஆனால் தொழில்நுட்ப பொருளாதர வளங்கள் தான் மிகப் பெரும் தடையான ஒரு காரணியாகும். ஆனால் தொழில்நுட்பம் கூட பெரிய விடயமாக கூறமுடியாது. உலக அரங்கில் கைப்பேசியில் செய்யப்பட்ட படங்கள் கூட பெரியளவில் வெற்றியை பெற்று பேசப்பட்டிருக்கிறது.

இவை எல்லாவற்றையும் விடப் பெரும் பிரச்சனை மக்கள் ஆதரவு ஆகும். படம் எடுப்பவர்கள் ஒரு விபச்சாரக்காரர் போல பார்க்குமு் கலாச்சாரம் ஒன்று நடைமுறையில் இங்கு கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ளது. இந்த அவப்பெயரை இல்லாமல் செய்வதற்கு ஊடகங்கள் தான் உதவ வேண்டும். ஆனால் ஊடகங்கள் கூட உதவுவதாக இல்லை. அண்மையில் என் வெளியீட்டு விழா தொடர்பான செய்து ஒன்றை உத்தியோகபூர்வக் கடிதமாகக் கொடுத்தும் சில ஊடகங்கள் செய்தியாக்கத் தயாராக இருக்கவில்லை.

இத்தனைக்குள்ளும் ஒரு படைப்பாளியால் வருமானமே இல்லாத இந்த இடத்தில் தொழில் , வயது என்பவற்றைக் கைவிட்டு ஏன் நிற்க வேண்டும் என்ற கேள்வி மனதுக்குள் எழும். எனக்குள்ளும் அடிக்கடி ஏற்பட்டுள்ளது இத்தனையும் கடந்து 14 படங்களை ஏன் எடுத்தேன் என்றால் என் மனதுக்குள் இருந்த நம்பிக்கை இன்று என்னைத் தூக்கி எறியும் சமூகம் தான் தோற்றுப் போய் நிற்கையில் ஒரு தடவை என்னையும் திரும்பிப் பார்க்கும் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது.

ஈழத்தின் யுத்த காலத்தின் பொழுது குறும்ப படங்கள் அல்லது முழு நீளத்திரைப்படங்களின் ஆளுமையானது எப்படியாக இருந்தது? இதில் பங்களித்தவர்களின் விபரங்கள் பற்றி ....?

வரலாறுகள் என்பது சரியாகப் பதியப்படாதவிடத்து காலப் போக்கில் எப்படி எல்லாம் மாற்றப்படும் என்பதற்கு ஈழசினிமாவும் ஒரு உதாரணமாகும்.அண்மையில் இயக்குனர் ஜோன் மகேந்திரன் எழுதிய 'ஆணிவேர்' திரைப்படத்தின் திரைக்கதை படித்தேன். அதில் முன் அட்டையிலேயே போடப்பட்டிருக்கும் ”ஈழத்தமிழரின் முதலாவது திரைப்படம்” என தன்னைத் தானே ஈழ சினிமாவின் ரட்சகராக ரட்சித்திருப்பார். இதற்கு காரணம் அவரல்ல நாம் தானே.

உண்மையில் யுத்த காலம் தான் ஈழ சினிமாவின் ஒரு கட்டம் கடந்த காலமாகும் ஆனால் நாம் அன்று மிகப் பெரும் தவறிழைத்தோம். சினிமா என்பது உலக அரங்கில் ஒரு மிகப் பெரும் ஆயுதம் என்பதை உணரத் தவறியிருந்தோம். எம் சினிமாவை போராட்ட பிரச்சாரத்துக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தியிருந்தோம். அதே வளத்தின் ஒரு பகுதியை உலக திரைப்பட விழாக்களை இலக்கு வைத்துச் செய்திருந்தால் எம் நிலை உலக அரங்கிற்கு எப்போதோ சென்றடைந்திருக்கும். இருந்தாலும் தாசன் அண்ணா, யேசுதாசன் ஐயா, கேசவராஜண்ணா, ஞானரதன் அண்ணா போன்றவர்கள் சமூகம், வாழ்வியல் சார்ந்த படங்கள் செய்திருந்தாலும் அதை தொடர்வதற்கான சந்தர்ப்பம் கிடைத்திருக்கவில்லை. எங்களிடம் போர்க்காலத்தில் நல்ல சினிமா இருக்கு என்று சொன்னாலும்,அதில் அதிகளவு பிரச்சாரநெடியே இருப்பதால் இலங்கையில் தணிக்கை கடந்து திரையிடக் கூட முடியாது.

இன்னும் ஒன்றை நாம் மறக்கக் கூடாது ஒரு போரின் உச்ச நேரத்தில் அதன் தேவைக்ககவே படங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது. அந்நேரத்து தேவையும் அது தான். ஆனால் எனக்கிருக்கும் மன வருத்தம், நாம் எம்மிடம் இருந்த ஆயுதம் ஒன்றை முழுதாய்ப் பயன்படுத்தவில்லையே என்பது தான்.
அக்காலப்பகுதியில் பல இயக்குனர்கள் இருந்தார்கள். அதிலும் பெண் இயக்குனர்களின் வளர்ச்சி என்பது மிக உச்சமாகும். குறிப்பாக 'குயிலினி' அக்காவை மட்டுமே அறிமுகம் இருந்தது. மற்றவர்கள் பெயர்கள் என்னால் நினைவில் வைத்திருக்க முடியவில்லை. ஆனால்,யேசுதாசன், கேசவராஜா, தாசன்,வினோதன், ரமேஸ், சந்தோஸ், ரஞ்சன் என ஒரு பெரும் பட்டாளமே பெரு வீச்சோடு இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

என்னுடைய 'துலைக்கோ போறியள்', 'கருவறைத் தோழன்' போன்ற படங்களை எடிட் செய்தது வன்னியில் திரைப்படங்களை கசெட் நாடாவை வைத்து எடிட் செய்த ஒருவர் தான். அதே போல கருவறைத் தோழனின் ஒரு காட்சிக்கு கமரா செய்து தந்தது வன்னியில் பல படங்கள் இயக்கிய ரஞ்சன் அண்ணா தான். வன்னியில் படங்களை இயக்கிய வினோதன் அண்ணா தான் 'மனசுக்குள் ஒரு மழைச்சாரல்' என்ற திரைப்படத்துடன் தற்கால களத்துக்குள்ளும் நுழைந்துள்ளார். அதே போல போர்க்கள காட்சிகளை தத்ரூபமாக படம் பிடிக்கக் கூடிய பல துணிந்த கமராமென்கள் இருந்ததற்கு இன்றும் யூரியூப்பில் உள்ள வீடியோக் காட்சிகளே சாட்சியாகும்.

ஈழத்து திரைப்படத்துறை 'குத்துவிளக்கு 'படத்துடன் ஆரம்பமாகியது. அப்பொழுது வெளியான படங்களுக்கும் இப்பொழுது வெளியாகின்ற படங்களுக்கும் எப்படியான வேறுபாடுகளை உணருகின்றீர்கள்?

அன்று வெளியானவற்றையும் சமூதாயம், கோமாளிகள் , வாடைக்காற்று என ஆரம்பகாலப்படங்கள் இருந்தாலும் அவை இன்று வரும் எம் படங்களுடன் ஒப்பிடுவது தவறென நினைக்கிறேன். அன்று இருந்து சினிமா வளம், ரசனை, அறிவு அடிப்படையில் அவை உருவாக்கப்பட்டிருந்தன இன்று இக்கால வள,ரசனை, அறிவுக்கேற்ப படமாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கப்படுகிறது. ஆனால் அன்றைய திரை முயற்சியாளர்களில் என்னால் இடக் கூடிய பெரிய குற்றச்சாட்டு ஒன்று இருக்கிறது. வெகுஜன ஊடகங்கள் வளராத நிலையில் இதே படங்கள் வந்த காலத்தில் 100 தரம் காத்தவராஜன் கூத்தை பார்க்க தயாராக இருந்த மக்களுக்கு எமது சினிமாவை சரியான முயற்சி தேடலுடன் கொண்டு போய்ச் சேர்த்திருந்தால் இன்று தென்னிந்திய மசாலா சினிமாக்களை தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடும் கலாச்சாரம் ஒரு மட்டில் இருந்திருக்கும்.

சிறீமா அரசாங்கத்தின் குறிப்பிட்ட சில காலம் இந்திய திரைப்படங்கள் இங்கு திரையிடக் கூட தடையிருந்தது. அப்போது கூட எம் மக்களுக்கு எம் சினிமாவை பழக்கப்படுத்தியிருக்கலாம். அடுத்த சந்ததியும் எமை பார்த்து இந்த கேள்வி கேட்கக் கூடாது என்பதற்காகவே எமக்கான சினிமாவுக்கான எம் போராட்டம் தொடர்கிறது.

ஓர் கதாநாயகியை அல்லது கதாநாயகனை தேர்வு செய்வதில் என்ன வழிமுறைகளை பின்பற்றுகின்றீர்கள்?

இந்த விடயத்தில் நான் தவறான பாதையில் செல்கிறேனோ என்று கூட பல தடவை நினைப்பதுண்டு. திரைக்கதை அமைக்கும் போதே ஒரு பாத்திரத்தை தேர்ந்தெடுத்து விட்டுத் தான் உருவாக்கிக் கொள்கிறேன். இதனால் அப்பாத்திரம் விலத்திப் போகும் இடத்தில் மீண்டும் முழு திரைக்கதையும் புதிதாக வரும் பாத்திரத்துக்காக செப்பனிட நேரிடுகிறது.  எம்மிடம் உள்ள நடிகர் வளம் மிகக் குறைந்த காரணத்தினால் என் ஆசைக்கு பாத்திரத்தைப் படைத்து விட்டு எத்தனையோ வருடங்கள் அலைந்தாலும் நான் நினைத்திருந்த பாத்திரம் கிடைக்காது. என் முழு நீளப்படமான ‘உம்மாண்டி’-யில் இதே சிக்கல் தான் நடந்தது. ஒரு பாத்திரத்தில் 3 நடிகைகள் வந்து போய் விட்டிருந்தார்கள். அந்த 3 வருக்காகவும் 3 தரம் கதையை செப்பனிட வேண்டியதாகி இறுதியில் திரைக்கதை திசை திரும்பியே போய் விட்டது. ஆனால், அப்படி அது நடந்ததும் ஒருவித நன்மைக்கே  என்று எடுத்துக்கொள்கின்றேன். ஏனெனில் அவ்வாறு நடந்திராவிட்டால் ஓர் வலுவான திரைக்கதையாக என்னால் மாற்ற முடிந்திருக்க முடியாது. அதில் ஒரு பாத்திரத்திற்கு ஆளை வைத்தே கதை அமைத்ததால் அவருக்காக 2 மாதங்கள் படப்பிடிப்பு செய்யாமல் காத்திருந்த சம்பவம் கூட இருக்கிறது. அதே போலத் தான் சில படங்களில் நான் நடிக்க வேண்டிக் கூட வந்தது. 'உம்மாண்டியில்  ஒரு பாத்திரத்திற்கு ஆளை வைத்தே கதை அமைத்ததால் அவருக்காக 2 மாதங்கள் படப்பிடிப்பு செய்யாமல் காத்திருந்த சம்பவம் கூட இருக்கிறது. அதே போலத் தான் சில படங்களில் நான் நடிக்க வேண்டிக் கூட வந்தது. 'உம்மாண்டியில்' கூட என்னை வைத்து திரைக்கதை எழுதிவிட்டு நான் தொழில்நுட்ப குழுவுக்குள் போக வேண்டி வந்ததால் எனக்கு பதிலாக ஒரு பாத்திரம் தேடி தோற்றுப் போனேன்.

ஓர் திரைப்படம் அல்லது குறும்படம் வெளியாவதற்கு முன்னரே அது சம்பந்தமான அதீத எதிர்பார்ப்புகளை மக்களுக்கு ஊடகத்துறை கொடுக்கின்றது. இது குறித்து..........?

விளம்பரம் என்பது எந்தவொரு படைப்புக்கும் கட்டாயம் தேவையான ஒன்றாகும். அதே போல ஒரு பட உருவாக்கத்தில் இயக்குனர் என்று தான் ஒருவர் தன் பெயரைப் போட்டிருப்பார். ஆனால் அப்படத்திற்கு அவர் தான் தயாரிப்பு மேற்பார்வையில் இருந்து கலை இயக்குனர் என பல வேலைகளை தலையில் போட்டு செய்திருப்பார். ஏன் 'உம்மாண்டியில்' நான் சமைத்துக் கூட இருக்கிறேன். இதில் கூற வருவது என்னவென்றால், இங்கு ஒரு இயக்குனர் என்பது எல்லா முகாமைத்துவமும் நிர்வாகத் திறனும் முழுதாய் தெரிந்தவராகவே இருக்க வேண்டும். இந்த இடத்தில் ஒருந்து ஒரு தடவை சறுக்கினாலும் சொன்ன எதனையும் சொன்ன நேரத்துக்கு முடிக்க முடியாது . இதனால் ஒரு இயக்குனர் ஊடகங்களுக்கு கொடுத்த வாக்குறுதிகளை தவற விடலாம். ஆனால் ஊடகங்களை என்னால் குற்றம் சுமத்த முடியாது. காரணம் ஊடக அனுசரணையாக அவர்கள் பெயர் இட்டாலும் ஒரு மட்டில் தான் விளம்பரம் செய்வார்கள்.

ஆனால் படைப்பு சார்ந்தவர் பொதுவெளியில் செய்யும் அதீத விளம்பரங்கள் வெறுப்பைக் கொடுக்கலாம். ஆனால் ஆக மொத்தத்தில் இப்போது உள்ள மக்களளை விளம்பரங்களாலும் அவ்வளவுக்கு ஏமாற்ற முடியாது அந்தளவுக்கு தொடர்பாடல் அறிவும் தேடல் அறிவும் உள்ளவர்களாக இணையம் மாற்றி வைத்திருக்கிறது.

ஊடகங்களின் அளவுக்கதிகமான விளம்பரங்கள் அவர்களை கட்டாயம் ஒரு தடவை பார்க்க வைக்கலாம். ஆனால், கருத்து அவர்களிடம் இருந்து தானே வரப் போகிறது.

உங்கள் கதைகள் எங்காவது நிராகரிப்பட்ட சம்பவங்கள் இருந்துள்ளனவா?

ஓ… தாராளமாகவே. குழந்தையொன்றின் போர்த்தாக்கம் தொடர்பாக செய்த குறும்பட கதை ஒன்றை ஒரு சிங்கள படத் தயாரிப்பாளர்கள் நிராகரித்தார்கள். அடுத்த கிழமையே அதை முழுப்படத்துக்குரிய திரைக்கதையாக மாற்றி விட்டேன்.

ஆனால் அப்போது எனக்கு எழாத சீற்றம் அண்மையில் நிகழ்ந்தது. வடமாகாண சுகாதார சேவைகள் திணைக்களத்தால் பெண்கள், சிறுவர் எதிர் கொள்ளும் பிரச்சனை தொடர்பான குறும்படப் போட்டி ஒன்றுக்காக கதை சொல்ல சென்றேன். அக்கதை ஒரு உயர்தரம் படிக்கும் மாணவன் தன் இளம் விதவைத் தாய்க்கு திருமணம் செய்ய ஆசைப்பட்டு சமூகத்துடன் போராடி வெல்வதாகும். இக்கதையை சமூகம் ஏற்காது எம் கலாச்சார கட்டுமானத்தை இது சிதைக்கிறது யாருமே ஏற்காத கதை ஒன்றை எப்படி கொடுப்பது என முகத்துக்கு நேரே சொல்லி நிராகரித்தார்கள்.
முற்போக்குத்தனமாக சிந்திக்காத படித்த முட்டாள்களான அவர்கள் ஒரு மருத்துவ சேவையில் இருப்பதை நினைத்து மனம் வருந்திக் கொண்டேன். இறுதியில் அங்கு தெரிவான ஐந்தாறு கதைகள் என்னவென்று பார்த்தால் வேலைக்கு வந்த பெண்ணை கையில் பிடித்து இழுக்கும் கதைகளும், பக்கத்து வீட்டு சின்ன பிள்ளையை ஏமாற்றி பாலுறவு கொள்வதுமாகவே இருந்தது. இதை எத்தனை காலத்துக்கு தான் திருப்பி திருப்பி சொல்லிக் கொண்டிருக்க போகிறோம் ?

தமிழ் சினிமாவில் அதிகரித்து வரும் வன்முறைகள் பற்றி என்ன சொல்கின்றீர்கள்?

சினிமா என்பது நடைமுறையின் பிரதிபலிப்பே (புனைவுக் கதைகள் தவிர) அப்படிப் பார்க்கையில் வன்முறை, சண்டை என்பதுவும் ஒரு மூலையில் நடந்து கொண்டிருப்பது தான். ஆனால் அதை தணிக்கை குழு வகைப்பிரிக்க வேண்டும். குடும்ப படங்களுக்கான யு(U) சான்றிதழ் கொடுக்கும் படங்களில் இவைகளைத் தவிர்த்து, ஏ (A) சான்றிதழைக் கொடுத்து படங்களை வகைப்பிரிக்கலாம்.
பணம் போடும் தயாரிப்பாளகர்களும் பணத்தை மீளப் பெற அந்தந்த ரசனைக்குரிய ரசிகர்களை திருப்திப்படுத்த வேண்டிய தேவை உள்ளதல்லவா. அதற்காக சமூகப் பொறுப்பில்லாமல் நடப்பது மிகத் தவறானதும் ஆகும்.

ஓர் திரைப்படத்திலோ அல்லது குறும்படத்திலோ வடிவமா இல்லை அதன் உள்ளடக்கமா முக்கியமானது?

ஒரு திரைப்படத்துக்கு இவையிரண்டும் மிக முக்கியமானதாகும். ஆனால் உள்ளடக்கம் எவ்வளவு ஆழமானதாக இருந்தும் வடிவம் தவறுமாக இருந்தால் அப்படம் நிச்சயம் எடுபடாது. ஆனால் புதுமையில்லாத உள்ளடக்கத்தை வைத்து வடிவத்தால் வென்ற படங்கள் நிறையவே உண்டு. நான் அண்மையில் பார்த்தவற்றில் 'உத்தம வில்லன்' படம் நல்ல உள்ளடக்கம் இருந்தும் வடிவத் தவறால் தவறியிருந்தது. கமல் ரசிகர்கள் குழம்ப வேண்டாம். நான் குறிப்பிடுவது திரைக்கதையில் நிகழ்கால காட்சியில் ஒரு உச்சக்கட்டத்தில் வைத்து நகைச்சுவைப்பாத்திரத்துக்கான சாதரணகாட்சிக்கு கதை மாறும். அதே போல நகைச்சுவை காட்சியின் உச்சத்தில் காட்சி துண்டாக நிகழ்கால சாதாரண காட்சிக்கு திரைக்கதை பயணிக்கும். திகைக்க வைத்த நடிப்பு நல்ல கரு இருந்தும் இந்த வடிவம் என்னை கவரவே இல்லை.

'உதயம் என்எச்4' என்ற படத்தை பார்த்தால் மிகப் பழைய கதையான இரு காதலர்களின் வீட்டை விட்டான ஓட்டம். ஆனால் அந்த திரைக்கதையின் வடிவமானது அனைவரையும் கவர்ந்திழுத்தது. (இங்கு தென்னிந்திய சினிமாவை வைத்து உதாரணம் சொன்னதற்குக் காரணம் அதிகளவானோரல் பார்த்திருப்பர் என்பதாலேயே)

இப்பொழுது உள்ள ஈழத்து திரைப்படத்துறையில் பெண்கள் பற்றிய பார்வை எப்படியாக இருக்கின்றது?

உண்மையில் பாவப்பட்ட பிறவிகள் என்று தான் சொல்வேன். ஏன் என்றால் எங்களது பமரத்தனமான இந்த சமூகத்துக்குள் சாதிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்ட அவர்களது தன்னம்பிக்கையும் முடிவும் மிகப் பெறுமதியானது. இன்றுவரை என் ஊரில் கூட மதிசுதா என்பது சுதாகரனாகிய நான் தான் என்பது தெரியாமல் வைத்திருக்கிறேன். ஏன் என்றால் எம் சமூகம் சினிமாவை மட்டுமல்ல கலைத்துறையையே வேறு ஒரு கண்ணாடி கொண்டு தான் பார்க்கிறது.

இந்த சினித்துறையில் இந்து, நிரோசா, பிரியதர்சினி, கவிதாயினி போன்றோர் எனக்கு தங்கைகளாக நடித்ததுமல்லாமல் சொந்த தங்கை போலவே தனிப்பட்ட விடயங்களை பகிரும் அளவுக்கு இருக்கிறார்கள். இத்தனை வசைகள், தடைகள் எதிர் கொண்டும் அவர்கள் மனதுக்குள் இருப்பது தாம் சாதிக்க வேண்டும் என்ற வெறி மட்டுமே.

நீங்கள் குறும்படங்களில் நிபுணத்துவம் பெற்று இருக்கின்றீர்கள் என்பதை அண்மைய செய்திகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. குறும்படங்கள் எந்தவகையில் எமது மக்களுக்கு அவசியமாக இருக்கின்றன?

மன்னிக்கவும் நிபுணத்துவம் என்றில்லை அது தவறாகும். ஏனென்றால் எனக்கு முன்னரே இங்கு சாதித்துக் காட்டிய பலர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களை அப்படி நினைப்பதே இல்லை. என்னை இந்தளவுக்கு வளர்த்தமைக்கு காரணம் தேடல் மட்டுமே. உதாரணத்திற்கு நான் 2500 குறும்படங்களுக்கு மேல் பார்த்ததுமல்லாமல் சேமித்து வைத்திருக்கிறேன் என்றால் நம்புவீர்களா?
சரி கேள்விக்கு வருகிறேன். தற்போது மக்களிடம் அதிகளவில் போய்ச் சேரக் கூடிய இடமாக காணொளி ஊடகம் மாறியிருக்கிறது. அதே போல ஒரு விடயத்தை குறுகிய நேரத்துக்குள் அறிந்து விட்டுக் கடந்து போகவே பலர் விரும்புகிறார்கள்.அதுமட்டுமல்லாமல் நான் தமிழில் எழுதினால் ஒரு தமிழன் மட்டுமே படித்துக் கொள்கிறான். அந்த வகையில் ஒரு விடயத்தை மொழி கடந்து கூடக் கொண்டு செல்வதற்கு குறும்படம் என்பது மிகச் சிறந்த ஊடகமாகும். உதாரணத்துக்கு என்னுடைய மிச்சக்காசு என்ற படத்தை ஆவணப்பட கற்பித்தலுக்கு வந்திருந்த அலெக்சான்டர் ரைடல் என்ற ஜேர்மனிய இயக்குனர் அதன் கைப்பேசித் தரத்தையும் திரைக்கதை அமைப்பையும் ரசித்து அதை அங்கு காட்ட என மாணவர்கள் முன்னிலையிலேயே வாங்கிச் சென்றார்.

ஓர் குறும்படத்தை இயக்கும் பொழுது எதையெதைக் கவனத்தில் கொள்கின்றீர்கள்?



எதைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்வதெனத் தெரியவில்லை. என் வெற்றிக்குக் காரணம் என்னோடு இருக்கும் என் குழு தான். நான் இலகுவில் உணர்ச்சிவசப்படக் கூடிய ஒரு பேர்வழி அப்படியிருந்தும் என்னோடு இத்தனை படைப்புக்களில் பயணிக்கிறார்கள் என்றால் எமக்கிடையிலான புரிந்துணர்வே காரணம். மதுரன், சன்சிகன், மதுசா, ஜனகன், சயன் போன்றோர் என் சகோதரர்கள் போலவே. அதனால் தான் எமக்குள் என்ன நடந்தாலும் எம்மால் வெற்றியோடு பயணிக்க முடிகிறது. நான் இயக்கிய 14 குறும்படங்களில் இதில் ஒருவராவது முழுமையாக பங்களித்திருப்பார்.
குறும்படம் என்று வரும் போது முதலில் நான் கவனிப்பது நான் வைத்திருக்கும் கதை, கதைக்குரிய களம், எம் வாழ்வியல், மொழி இவை சரியாக காட்டுகிறேனா என்பதே இந்த அடிப்படை தான் என் படத்தில் எத்தனை தவறிருந்தாலும் ஒருவரால் குறை சொல்ல மனம்வர வைக்காத விடயங்களாகும். சில படங்களுக்கு கதைக்களத்தில் வைத்துத் தான் திரைக்கதையே எழுதியிருக்கிறேன். இதனால் படத்துக்காக கலை இயக்குனருக்குரிய வேலையை தவிர்த்து இருக்கிறேன். 'கருவறைத் தோழன்'பார்த்தால் இதை அடையாளம் காண்பீர்கள்.

கலையென்பது கலைக்காகவே இருக்கவேண்டும் என்றும் இல்லையில்லை கலை என்பது சமூககத்துக்காக இருக்கவேண்டும் என்றும் இருவேறுவகைப்பட்ட இயங்கியல் நிலைகள் உள்ளன. இதில் உங்கள் நிலைப்பாடு எப்படியாக இருக்கின்றது?

இதற்கான பதில் உங்கள் கேள்வியில் இருந்து முரண்பட்டதாக இருக்கலாம். ஆனால் என் உண்மை நிலைப்பாடு இது தான். நான் தொழிற்படும் இந்தக் கலையானது கலைக்கானதோ சமூகத்துக்கானதோ அல்ல இது எனக்கானது. வன்னியில் இருந்து வெளியே வரும் போது என் வயது 25 ஆகிவிட்டது. சாதாரண தரத்துக்கு முன்னர் ஒரு பெரிய தடகள மற்றும் கிரிக்கேட் வீரனாக வேண்டும் என்ற கனவிருந்தது. மாகாண மட்ட தடை தாண்டலில் தங்கப்பதக்கம் பெற்றும் அந்நேர குடும்ப வறுமையால் தொடர்ந்து விளையாட்டு உபகரணங்கள் கூட வாங்க முடியாமல் அதை கைவிட்டு உயர் தரம் வரும் போது ஒரு வைத்தியராகி சாதித்து என் குடும்பத்தை நிமிர்த்த வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு கல்வியை முடித்து தனியார் மருத்துவ கல்லூரி ஒன்றில் சந்தர்ப்பம் கிடைத்து. இறுதி ஆண்டில் வன்னி இறுதிப் போரால் குழம்பிப் போக வேலை செய்த அனுபவத்துடன் தொடர பணமில்லாமல் வந்து கூலி வேலைக்கு போன எனக்கு, 3 வருடங்களின் முன்னர் கணக்குத் துறையில் நிரந்தர வேலை கிடைத்தாலும் நான் சாதிக்க  கையில் எடுத்த துறை தான் இந்த சினிமாத் துறையாகும்.

ஆனால் என் நோக்கம் அதுவாக இருந்தாலும் இதை ஒரு உன்னத கலையாகவே மதிக்கிறேன். எனக்கென்று ஒரு தனி அடையாளம் தனிப் பெயர் ஒன்றை பொறித்து விட்டு தனி வாழ்க்கைக்குள் நிரந்தரமாக புகுவதே என் நோக்கமாகும்.

ஈழத்து திரைப்படங்களிலோ அல்லது குறும்படங்களிலோ எத்தகைய மொழி பேசப்படவேண்டும் என்று எண்ணுகின்றீர்கள்?

ஒரு படம் எங்கு எடுக்கப்படுகிறதே அந்த இடத்துக்குரிய மொழி வழக்கை பயன்படுத்தினாலே மொழியை சரியாகப் பிரதிபலிக்க முடியும். நான் அவதானித்தவரை தென்னிந்தியாவுக்கு படத்தைக் கொண்டு செல்வதற்காகவே அம்மொழியை பயன்படுத்துகிறோம் என்பதெல்லாம் ஒரு மாயை. ஈழ மொழியை அவர்கள் பேசும் போது எவ்வளவு நகைச்சுவையாகப் பார்க்கிறோமே அதே போலத் தான் அவர்களும் பார்ப்பர். காரணம், இங்கு சென்னை, மதுரை, திருநெல்வேலி என அனைத்து மொழியையும் கலந்து ஒரு கலவையாகவே பேசுவர். கடைசியில் அந்த பாத்திரம் எந்த ஊரையும் பிரதிபலிக்காமல் பிச்சைகாரன் எடுத்த சத்தி போல் கூழாம்பாணியாக பேசி அநாதரவாக நடு றோட்டில் நிற்கும்.

எம்முடைய பேச்சு மொழி திரைப்படத்துக்குத் தவறில்லை. ஆனால், எம் படங்களில் சற்று உறுத்தலாக இருக்கக் காரணம் நாம் டப்பிங் செய்யும் போது ஏற்படும் தவறுகளே. அதை தீர்ப்பதற்கோ சரியாக எடுப்பதற்கோ எம்மிடம் உள்ள தொழில்நுட்பக் கருவிகள் வளமும் ஒரு காரணமாகும். அத்துடன் டப்பிங் என்பது நடிப்பு என்பதற்கு அப்பால் ஒரு தனிப்பட்ட மிகப்பெரும் கலையாகும். நடித்தவரால் கூட தனக்குத் தானே குரல் கொடுத்தாலும் நடிக்கும் போதிருக்கும் இயல்பு நிலையைக் கொண்டு வருதல் மிகச் சிரமமானதாகும்.

சமகாலத்தில் ஈழத்து திரைப்படத்துறையில் பெண் இயக்குனர்களது வீச்சு அல்லது தொழில் நுட்பவியலாளர்களது வீச்சு எப்படியாக இருக்கின்றது?

ஈழத்து சினிமாவின் வளர்ச்சியில் பெண் இயக்குனர்களது பங்கும் தாராளமாக இருக்கிறது. என்னவொன்று ஆண்களின் தொகையே அதிகமாக இருப்பதாலும் பலர் கோழி போல் ஒரு முட்டையிட்டு புளகாங்கிதம் அடைவதாலும் அருகே உள்ள சக கலைஞர்களைக் கூட தெரியாமலே கடந்து போய் விடுவார்கள். சில நாட்களுக்கு முன்னர் கூட கனடாவில் இருக்கும் இயக்குனர் சுமதியின் ”நியோகா” சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் தெரிவாகியிருந்தது. செரின் சேவியர் (முற்றுப்புள்ளியா) ஈழவாணி(சிவலை) , இந்து(மௌன மொழி), மதுசா(நிழல் பொம்மைகள்), சாலினி(உயிர்வலி), சோபி(மாசறு), சுமதி(இங்கிருந்து) , பிரதீபா என விருது பெற்ற பெண் இயக்குனர்களின் பட்டியல் ஒன்று இருக்கவே செய்கிறது.

அதே போல சிந்து என்றொரு இசையமைப்பாளர் இருந்தார் பின்னர் ஒதுங்கிவிட்டார். இப்படி பல பெண்களது பட்டியல் ஒன்று இருக்கவே செய்கிறது. ஆனால் பலரால் தாக்குப்பிடிக்க முடிவதில்லை. எங்கள் சமூகக் கட்டமைப்பு ஒரு குடும்பத்தின் பராமரிப்பு சுமையை முற்று முழுதாக பெண்கள் மீதே சுமத்துவதால் ஆண்களை போல அவர்களால் சுதந்திரமாகச் செயற்பட முடியாத நிலை இருக்கிறது. அது அவர்களது உண்மை திறமையை மழுங்கடிக்கவே செய்கிறது.

அண்மையில் தென்னிந்தியப்படம் ஒன்று இயக்க கிடைத்த சந்தர்ப்பம் பற்றி உள்ளுரில் விமர்சனங்கள் எழுந்துள்ளதே அது பற்றி?

ம்............ மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் விமர்சனம் எழுந்தது படைப்பாளிகள் (உருப்படியாய் படைக்காத) பக்கத்தில் இருந்து தான். என்மேல் வளர்ச்சியில் அபிமானம் கொண்ட அனைவரும் வரவேற்றார்கள். ஈழத்து சினிமாக்காரன் என்று விட்டு இந்தியப்படம் எடுக்க போனால் நீயெல்லாம் என்ன ஈழத்துப் படைப்பாளி என சில ஈழத்துப் படைப்பாளிகள் கேட்டிருக்கிறார்கள்.

அப்படி விமர்சித்தவர்களுக்கு நான் இன்னுமே பதில் அழிக்கவில்லை. தேவையுமில்லை. காரணம், அதைப் படிக்கும் போது அம்மாவை அணைத்த கையால் காதலியை அணைக்காதே என்று சொல்வது போல இருந்தது.

ஏனென்றால் நான் என் மண்ணுக்காகச் செய்த படத்தில் ஒரு படத்தில் கூட எம் அடையாளத்தை இழந்தேன் என உங்களால் சுட்ட முடியாது. இப்போது இன்னொருவருக்காகப் படம் செய்யப் போகிறேன்.

என்னிடம் உலகில் எந்த நாட்டிலும் வதிவிட உரிமை கோரக் கூடிய ஆவணங்கள் பெருந்தொகையாக இருந்தாலும் சாதிக்க வேண்டும் என்பதற்காக வீட்டோடே வசிக்கும் என்னைப் பார்த்து இக்கேள்விகளை அவர்கள் அடுக்கிய போது சிரித்துக் கொண்டே கடந்து போகிறேன்.

இறுதியாக இவ்வளவு அனுபவங்களை கொண்டுள்ள நீங்கள் வளர்ந்து வருகின்ற தாயகத்து அல்லது புலம்பெயர் திரைப்படத்துறை கலைஞர்களுக்கு என்ன சொல்ல விரும்புகின்றீர்கள்?

இந்த செவ்வியல்ல எந்த செவ்வியிலும் இதைத் தான் நான் கூறுவேன். நாம் தோற்றுப் போன இனமல்ல. எவ்வளவு தான் விழுந்தாலும் எப்போதும் எம் கையில் இருந்து பேனை விழுந்ததில்லை. இப்போது சுதந்திரமாக கமராவும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.எம் இனத்தின் வெற்றி விதியை எம்மால் எழுத முடியும். உலக அரங்கில் சிங்களப்படங்களுக்கு தனி இடம் இருப்பது போல எம் படங்களுக்கும் தனி இடம் பெற வேண்டும்.

இது நாள் வரை உலகின் எந்த மூலையிலும் தமிழன் என்றால் நினைவுக்கு வருவது இலங்கை தான். ஆனால் தமிழ் சினிமா என்றால் நினைவுக்கு வருவது இந்தியாவாகும். அந்த வரலாற்றை நாம் கைவசப்படுத்த வேண்டும். இது தான் என் நோக்கமாகும்.

நடு இலக்கிய சஞ்சிகை - பிரான்ஸ்
31 மார்கழி 2016.